(België, 1971) is auteur, historicus en archeoloog, bekend om zijn veelzijdige bijdragen aan de literatuur en het intellectuele discours. Hij is momenteel Denker der Nederlanden. Bij zijn aanstelling verscheen De wereld en de aarde (2025) waarin hij een grensverleggend voorstel doet om ons denken – en onze politiek – radicaal te verbreden. Want het grootste veiligheidsvraagstuk van onze tijd is niet de wereld met onderlinge conflicten, maar de aarde die meer en meer ontregeld raakt. Zijn oeuvre bestrijkt een scala aan genres, waaronder historische non-fictie, poëzie en theater. Tot zijn bekendste werken behoren Congo (2010), over de verbijsterende geschiedenis van het land, en Revolusi (2020) dat de onafhankelijkheidstrijd van Indonesië met de verhalen van ooggetuigen in een mondiaal perspectief plaatst. Naast zijn literaire werk staat Van Reybrouck bekend als 'een van de toonaangevende intellectuelen van Europa' (Tagesspiegel), wiens ideeën betrekking hebben op thema's als democratie, klimaat en kolonialisme. Hij publiceert regelmatig opiniestukken in internationale publicaties. 

Bekijk de website van David Van Reybrouck
Instagram: @david.vanreybrouck

is geboren in Nigeria. Hij was daar docent en journalist, en verhuisde naar Engeland, waar hij African Writing Fellow werd bij de Universiteit van East Anglia. In 2002 publiceerde hij zijn eerste roman, Waiting for an Angel. Met zijn werk kreeg hij vele prijzen, zoals de Cain Prize in 2001, en de Commonwealth Writers Prize in 2003. In 2005/2006 werd hij de Chinua Achebe Fellow bij het Bard College in New York. In 2006 was hij co-redacteur van de British Council's anthology, New Writing 14. Voor zijn tweede roman, Measuring Time, kreeg hij de Virginia Library Foundation Fiction Award in 2008. Zijn derde roman, Oil on Water, kwam uit in de V.S. in 2011. Zijn anthologie The Granta Book of the African Short Story verscheen in september 2011. Habila doceert Creative Writing aan de George Mason Universiteut in Fairfax, Virginia, waar hij woont met zijn vrouw en drie kinderen.

(Zimbabwe, 1971) debuteerde in 2009 succesvol met de verhalenbundel An Elegy for Easterly (De Danskampioen). Daarna volgden haar eerste roman The Book of Memory (2015) en een tweede verhalenbundel in 2016, Rotten Row. Out of Darkness, Shining Light, haar nieuwste boek (de Nederlandse vertaling Vanuit het duister stralend licht verschijnt januari 2020), verhaalt over de hachelijke, maandenlange tocht die 69 arbeiders in 1873 maakten om het lichaam van ontdekkingsreiziger David Livingstone van midden-Afrika naar de kust van Zanzibar te brengen, waar het uiteindelijk in Engeland wordt begraven. “Ik schrijf de geschiedenis van de zwarte mensen in Zimbabwe, zij waarover nooit wordt gepraat.” Gappah studeerde rechten in Zimbabwe en Cambridge, werkte als advocaat en woont in Berlijn als artist in residence. Ze ontving vele internationale prijzen voor haar werk.

(Irak, 1971) ontvluchtte zijn land in 1998 na een studie bouwkunde, kreeg asiel in Nederland en kon zich hier in 2007 legaal vestigen. Inmiddels zijn er dichtbundels, romans, waaronder Dorstige rivier (2008), en boeken met columns van hem verschenen. Hij ontving in 2000 de El Hizjra-literatuurprijs en in 2011 de Literatuurprijs van de Europese Unie. In 2013 verscheen 'Liever niet', antwoordt de liefde, een bundel met verrassende liefdeslyriek. In zijn roman Hoe ik talent voor het leven kreeg vertelt hij over zijn ervaringen tijdens zijn periode als asielzoeker in Nederland en is net in het Engels verschenen als Two Blankets, Three Sheets. Zijn gedichtenbundel Koelkastlicht (2016) kreeg een VSB Poëzieprijs-nominatie. Al Galidi publiceerde in 2017 het verhalenboek Duizend-en-een-nachtmerries en in 2018 de dichtbundel Neem de titel serieus. In februari 2020 verschijnt zijn nieuwste boek Holland.

(Curaçao, 1937) voelde zich al op jonge leeftijd aangetrokken tot taal en cultuur. Deze belangstelling loopt als een rode draad door haar hele carrière. Ze zag het altijd als haar bijzondere taak een enthousiaste ambassadrice te zijn van de ‘Défense et Illustration’ van haar moedertaal, het Papiaments. In 1990 publiceerde zij de dichtbundel Resonansia (Resonantie). Hieruit zijn verschillende gedichten opgenomen in het standaardwerk over de Antilliaanse letterkunde ‘Pa saka kara’, dat in het Nederlands is verschenen onder de titel ‘De Kleur van mijn eiland’. Zij heeft als vertaalster en redactrice een grote bijdrage aan beide werken geleverd. In 2010 verscheen So ku palabra (Alleen met woorden), een dichterlijke, melancholieke meditatie over haar leven, haar werk en de mensen die zij heeft gekend en liefgehad. Door haar vertalingen van literaire werken (o.a. Dubbelspel van Frank Martinus Arion in 2011), eerdere publicaties en het organiseren en deelnemen aan talrijke literaire evenementen, heeft zij een belangrijke bijdrage geleverd aan de ontwikkeling en het bevorderen van het correcte gebruik van de Papiamentse taal.

(Curaçao, 1966) Na 14 jaar in Nederland gestudeerd en gewerkt te hebben, keerde Guineta de Palm in 2004 terug naar Curaçao. Oorspronkelijk sociaal werker van beroep, besloot ze haar eigen bedrijf op te richten om meer tijd te kunnen besteden aan haar andere beroep, dat van verhalenverteller. Ze vertelt zowel verhalen die ze zelf geschreven heeft, als bestaande verhalen. Als ‘Gini de Clown’ trad ze regelmatig voor groepen kinderen op; ze vertelt verhalen en doet allerlei spelletjes met ze. Sinds november 2009 presenteert ze elke zaterdagmorgen een radioprogramma op Z68: ‘Mei ora chikitu ku Gini’ (een half uurtje met Gini). Haar bedrijf Kreatividat pa mucha i ku mucha - Ofisina konsultativo staat voor activiteiten die origineel, educatief en vernieuwend zijn, zodat kinderen de ruimte krijgen om zich te uiten en daar plezier in hebben. Behalve dat schrijft Guineta educatieve activiteitenplannen, organiseert ze allerlei evenementen en kan ze tijdens evenementen voor entertainment zorgen. Verhalen vertellen is haar grote passie. Dat geeft haar energie, en ze leert er zichzelf en de gemeenschap beter door begrijpen.

Giterson (Curaçao) schrijft proza en poëzie, tekent en componeert. In 2010 debuteerde ze met de dichtbundel Djis un Pensamentu. Kolekshon di poesia i prosa poétiko. Tomo I en lanceerde haar website www.djisunpensamentu.com. In 2011 ontving ze de Premio UNESCO pa idioma materno papiamentu 2011 (de UNESCO-prijs voor de moedertaal van Curaçao), in de categorie professioneel. Ze experimenteert graag met verschillende stijlen, speelt met de taal en schrijft over allerlei thema’s. Haar werk is heel ‘krioyo’, met beschrijvingen van Curaçaose buurten en taferelen. Ook typisch Curaçaose gewoontes, zoals de lokale keuken, muziek, kunst, taal van vroeger en nu, komen aan bod. Cathleen heeft haar doctoraal in de Spaanse taal en literatuur gehaald aan de universiteit van Utrecht, ze heeft een eerstegraads lesbevoegdheid en is beëdigd vertaler. In 2008 heeft ze een cursus fotografie gedaan, die ze met de winnende foto afsloot. Daarnaast houdt ze zich bezig met grafische vormgeving.

is in 1975 ontstaan, toen een rockband fuseerde met een kerkkoor dat uit jongeren bestond. Vanaf het begin verkende de groep de grenzen van de lokale Curaçaose muziek, experimenteerde met stemmen, ritmes en muziekstijlen, en probeerde tegelijkertijd de essentie van de lokale traditie en folklore te behouden. De elf toegewijde amateurs besteden veel tijd aan het doen herleven van vergeten Papiamentse liederen, en ze streven ernaar het kleurrijke muzikale ergfoed van het eiland te combineren met levendige ritmes en vrolijke liederen. Intussen heeft Serenada haar eigen unieke stijl ontwikkeld. ‘A capella’-liederen vormen een wezenlijk onderdeel van het repertoire van de groep; de zangers proberen daarbij de basiselementen van instrumenten en ritmes te imiteren met woorden of stemgeluiden. Andere liederen worden begeleid met snaarinstrumenten zoals de gitaar, bas, mandoline en kwarta, met percussie en traditionele instrumenten als benta (Afrikaanse boog), barí en tambú grandi (trommels), chapi (schoffel), kachu (koehoorn), heru (rasp). De groep heeft in diverse landen van het Caribisch gebied, maar ook in de rest van de wereld, Curaçao vertegenwoordigd. Thuis treden ze, behalve tijdens feestelijke bijeenkomsten en besloten vieringen en festivals, bijna altijd op bij officiële culturele manifestaties. Serenada heeft tien cd’s en een DVD geproduceerd. Elk daarvan biedt naast een variëteit aan traditioneel werk ook nieuwe composities in het Papiamentu, de landstaal van Curaçao. De muzikaal leider Henri Moen heeft voor zijn gedreven werk met Serenada de ‘Colá Debrot’-prijs in ontvangst mogen nemen, het hoogste eerbetoon dat de regering van Curaçao toekent aan culturele prestaties.

is geboren en getogen op Sint Maarten, ze begon met zingen toen ze acht, en met dansen toen ze elf was. Haar danscarrière heeft twaalf jaar geduurd. Ze was lid van de Reinfeld School of Dance en eerste danseres van de Motiance Dance Company – St. Maarten. In 1989 is Merietza van haar geboorte-eiland naar Curaçao verhuisd om verder te studeren. Jarenlang heeft ze als solist aan verschillende projecten en presentaties, zowel lokaal als in het buitenland, meegewerkt: uitvoeringen voor de Nederlandse koninklijke familie; het festival 100 aña di poesia papiamentu; Winternachten-Krusa Laman 2005 op Curaçao; Winternachten, The Hague International Literature Festival 2006; de theatrale readings met muzikale omlijsting Changá en Claus! onder regie van de bekende Anilliaanse producent John Leerdam; optredens met de Marinierskapel in Nederland en op het Bonaire Heineken Jazz Festival. Momenteel presenteert Merietza het onderdeel kunst en entertainment in het nieuwsprogramma Spotlite van het televisiestation CBA op Curaçao, zij presenteert de live talk show New Day en ze is ceremoniemeester voor Bonaire Heineken Jazz en voor de Caribbean Gospel Foundation. Ze treedt regelmatig op met haar band en als zangeres bij verschillende gelegenheden en lokale vieringen.

heeft als journalist reportages gemaakt in Europa en Latijns-Amerika. Momenteel is hij actief in de Caribbean. In Nederland heeft hij zich ingezet om Antillianen meer over hun verleden te laten schrijven en vertellen. De radiorubrieken Un palabra kla en Makambiá zijn voorbeelden hiervan. Maduro heeft ze jarenlang gecoördineerd. Favell Maduro remigreerde, na bijna 30 jaar in Nederland te hebben gewoond, naar zijn geboorte-eiland Curaçao. Als freelance verslaggever en presentator werkt hij voor diverse media. Door zijn liefde voor literatuur, geschiedenis en cultuur heeft hij gedurende zijn loopbaan verschillende auteurs mogen interviewen. Door zijn interesse in de ontwikkeling van de mens is Favell Maduro naast zijn werk als journalist ook werkzaam als interventie-medewerker. Hij begeleidt met name jongeren in hun ontwikkeling naar volwassenheid.

(Curaçao, 1936) studeerde Nederlands in Leiden. Hij doceerde in Amsterdam en werkte van 1975 tot 1981 aan de lerarenopleiding in Suriname. Daarna keerde hij terug naar Curaçao en werd hoofd van het taalbureau Instituto Lingwistiko Antiyano. Hij is oprichter van een Papiamentstalige school op humanistische grondslag: Kolegio Erasmo. Hij schrijft verhalen, essays, poëzie en romans. Zijn succesvolle debuutroman Dubbelspel (1973) wordt momenteel verfilmd. Na Dubbelspel verschenen o.a. de romans Nobele wilden (1979) en De laatste vrijheid (1995), waarvoor hij in 2001 de Cola Debrotprijs kreeg. In november 2001 verscheen de verhalenbundel De eeuwige hond. Zijn meest recente roman, De deserteurs, verscheen in 2006.