(Zuid-Afrika, 1954) is een van de bekendste en meest gelauwerde schrijvers van Zuid-Afrika. Hij debuteerde in 1978 met de roman Matoli, waarin hij een boerenbedrijf gebruikt als microkosmos om de Zuid-Afrikaanse raciale spanningen weer te geven. De eerste roman die internationale bekendheid kreeg was de roman De betoverde berg, vertaald in tien talen. Voor deze roman ontving Van Heerden alle grote literaire prijzen van Zuid-Afrika, en daarmee vestigde hij zich als de belangrijkste schrijver van zijn generatie. Hij publiceerde achtereenvolgens de romans Casspirs en Camparis, De stoetmeester en Kikuyu, gevolgd door de roman Het zwijgen van Mario Salvati. In zijn satirische cabaret vond hij een goede methode om tijdens de lastige jaren tachtig in Zuid-Afrika zijn ongenoegen te uiten. Van Heerden doceert aan de universiteit van Kaapstad, waar hij professor is aan het instituut voor Taal en Literatuur. Hij treedt regelmatig op in festivals. Hij is hoofdredacteur van Litnet, een zeer belangrijke internetsite over het culturele leven in Zuid-Afrika. Zijn laatste roman 30 Nagte in Amsterdam werd in 2010 bekroond met de Hertzog prijs, de belangrijkste prijs voor Afrikaanse literatuur.

(Leiden, 1947, overleden in 2005) was schilder en schrijver. Hij woonde vanaf zijn negende jaar in Zuid-Afrika en remigreerde na zijn studie aan de kunstacademie naar Europa. Van Woerden beleefde in 2001 zijn internationale doorbraak. In dat jaar kreeg hij voor Een mond vol glas (1998) de prestigieuze Sunday Times Fiction/ Alan Paton Award uitgereikt, de prijs voor het beste boek van Zuid-Afrika. Een mond vol glas, een kroniek over Tsafendas, de moordenaar van premier Verwoerd, was het slotdeel van een drieluik over Zuid-Afrika. Zijn prozadebuut Moenie kyk nie (1993), dat werd bekroond met de Geertjan Lubberhuizenprijs, was het eerste deel en de roman Tikoes uit 1996 het tweede. Eind 2002 verscheen Notities van een luchtfietser, waarin hij verslag doet van zijn reizen in de verbeelding en van zijn reizen in het 'echt'. In februari 2003 ontving hij de Frans Kellendonk prijs. In oktober 2005 verscheen zijn laatste roman Ultramarijn. Postuum won hij in 2006 met dit boek de Vlaamse literatuurprijs de Gouden Uil.

(Johannesburg, 1974-2005) kreeg in 2001 voor zijn eerste roman Thirteen Cents (2000) de Statebondsprijs voor het beste Afrikaanse debuut. Het is een krachtige korte roman over de zelfkant van Kaapstad. Wanhoop, onzekerheid en overlevingsdrift zijn de thema’s, in een decor van hoeren, gangsters en honger – maar ook momenten van hoop en geluk. Zijn tweede roman, The Quiet Violence of Dreams (2003) gaat over een student die in een identiteitscrisis verkeert. De persoonlijke waanzin staat in het werk van Duiker nooit los van het onwaarschijnlijke land waarin zijn verhalen zich afspelen. Dit boek is in het Nederlands uitgekomen als Het Stille Geweld van Dromen.
WN 2005