(Israël, 1954) schrijft kinderboeken, romans en essays. Zijn boek Uit de tijd vallen (2012) houdt het midden tussen poëzie, proza en een theatertekst. Hij schreef het nadat zijn zoon was omgekomen tijdens de Libanese oorlog. ‘Grossman heeft de diepste kern van de rouw om een kind op onsentimentele en hartverscheurende manier blootgelegd’, schreef de Israëlische krant Ha’aretz. Grossman acht het zijn taak om op een begrijpelijke manier te beschrijven hoe gecompliceerd de wereld is waarin we leven. Hij studeerde filosofie en theaterwetenschappen in Jeruzalem en maakte in de jaren zeventig en tachtig een populair kinderprogramma. De meeste boeken van Grossman zijn in het Nederlands vertaald en zijn werk is veelvuldig bekroond. Zijn kinderboek Het Zigzagkind (1994) werd verfilmd in 2012 als Nono, het Zigzag Kind. Andere bekende boeken van zijn hand zijn o.a. Zo: liefde (1986), De stem van Tamar (adolescentenroman, 2000) en Een vrouw op de vlucht voor een bericht (2009).

(Nijmegen, 1960) schrijft romans, essays, verhalen en toneelstukken en hij is columnist van NRC Handelsblad. Hij publiceerde de romans Laatste woorden en Suez, ontving in 2005 de Henriëtte Roland Holst-prijs en presenteerde in 2008 hij het TV-programma Zomergasten. In Moeten wij van elkaar houden, het populisme ontleed (2011) laat hij zien hoe globalisering en toenemend individualisme het populisme in de hand werken. In 2013 verscheen Angst en schoonheid, een essay over de door hem bewonderde Louis Couperus. In hetzelfde jaar werd zijn documentaire Louis Couperus - niet te stillen onrust uitgezonden. In 2015 presenteerde hij de vijfdelige documentaire De volmaakte mens. In 2016 verscheen zijn essay Onbehagen – nieuw licht op de beschaafde mens. In 2017 ontving Heijne de P.C. Hooft-prijs. Hij krijgt de oeuvreprijs voor zijn beschouwend proza.