(Rusland, 1961) is een Oekraïense auteur die wereldberoemd is om de mix van harde werkelijkheid en absurde humor in zijn romans en nonfictieboeken. Hij is een gerespecteerd commentator over de situatie in Oekraïne. In De laatste liefde van de president, vertaald in 2008, beschrijft Koerkov met humor en cynisme hoe een jongen zich weet op te werken tot machtigste man van het land. In 2014 verschijnt Ukraine Diaries, een ooggetuigeverslag van de politieke onrust in Oekraïne. Dagboek van een invasie (2022) en het daar op aansluitende Onze dagelijkse oorlog (2024) zijn bundelingen van Koerkovs artikelen en commentaren. Koerkov publiceerde in 2024 Het zilveren bot, het eerste deel van The Kyiv Mysteries, zijn reeks misdaadromans in historische setting. Het tweede deel The Stolen Heart verschijnt in 2025 en Koerkov schrijft aan het derde deel The Public Sauna Case.

(Turkije, 1968) is van Koerdische afkomst. In 2011 verscheen Dağın Ardına Bakmak (Looking Behind the Mountain), waarvoor ze de bergen introk om PKK-rebellen te interviewen: de eerste keer dat een schrijver de persoonlijke verhalen en trauma’s van de Koerdische strijders optekende. In 2011 verscheen ook Doğunun Kapısı: Diyarbakır (The Gate of East: Diyarbakir) een portret van de 3000 jaar oude hoofdstad van Koerdistan. Ook als columniste van de Engelstalige krant Zaman schrijft Matur regelmatig over de Koerdische kwestie. Verder is ze voorzitter van een culturele stichting, de Diyarbakır Cultural Art Foundation. Ze leidt maatschappelijke projecten voor vrouwen, kinderen en jongeren en maakt een tv-programma over cultuur, kunst en politiek. Ze studeerde rechten aan de Universiteit van Ankara. Sinds de publicatie van haar eerste dichtbundel in 1996, Rüzgâr Dolu Konaklar (Van Wind Vervulde Landhuizen) creëert ze haar eigen mythologie - geïnspireerd door eeuwenoude Soefitradities uit haar geboortestreek. Inmiddels heeft ze zes poëziebundels op haar naam staan en een bundel met door haar vertaalde gedichten. Haar werk is vertaald in zeventien talen.

(Rotterdam, 1945) schrijft romans, verhalen, essays, lezingen en columns met een sterke historische interesse. Ze debuteerde met Tine of de dalen waar het leven woont (1987), een fictieve biografie van de eerste vrouw van Multatuli. Haar De naam van de vader werd in 1994 bekroond met de Multatuliprijs. Ze schreef Pelican Bay (2002) over het slavernijverleden in de Cariben en in Nederland. In 2012 verscheen de roman Vrij man, het verhaal van een arts/jurist in de 17e eeuw en in 2013 de essaybundel Schatplicht. Haar roman Aan het eind van de dag (2016) is zowel een portret van een carrièrevrouw, als een tijdsbeeld van de tweede helft van de 20e eeuw. De val van Thomas G. (2020) gaat over de uitgever van een controversieel boek. Haar oeuvre is bekroond met de Constantijn Huygens-prijs 2018.

(Kenia, 1983) volgde als kind al zang- en acteerlessen. Nu combineert ze poëzie, muziek en theater. Ze maakte in 2011 het album Introducing Ngwatilo. In Kenia wordt ze - vanwege haar verschijning, haar optreden en de thema’s die ze aansnijdt - wel de ‘hogepriesteres van de poëzieperfomance’ genoemd. Ze trad op op verschillende festivals in Afrika en Europa. In haar Puesic Project mixt ze muziek met poëzie, dans en film. Haar eerste bundel Blue Mothertongue (2010) gaat over het leven in haar geboortestad Nairobi en de Afrikaanse diaspora. Voor haar nieuwste project wil ze de verhalen van 20 plattelandsfamilies in poëzie vatten. Het resultaat zal eerst via de Keniase radio, internationale media en de digitale snelweg zijn publiek vinden.

(Libanon, 1956) brak in 2004 internationaal door met haar debuutroman B as in Beirut. Het verhaal wordt verteld door vier verschillende vrouwen die moeten leren leven met de gevolgen van de burgeroorlog. Het meest indringend is het verhaal van Warda, die gek wordt van verdriet en schuldgevoel omdat haar vader is omgekomen bij een bomaanslag en die vervolgens ook nog haar dochtertje verliest. In haar tweede boek Wild Mulberries (2008) beschrijft Iman Humaydan het leven in een klein Libanees dorpje in de jaren dertig van de vorige eeuw. Hoofdpersoon Sarah is een jong meisje dat droomt van een betere toekomst en een ontmoeting met haar moeder, die haar dorp en de patriarchale regels die daar heersten ontvluchtte toen Sarah nog klein was. Iman Humaydan groeide ook op in een klein Libanees dorpje maar in een tolerante familie. Haar derde roman Hayawat Okhra (2010) verteld het verhaal van een vrouw die na jaren van ballingschap terugkeert en haar eigen stad en verleden reconstrueert. Hayawat Okhra komt eind 2011 uit in het Frans en Engels. Humaydan studeerde sociologie in Beiroet en is werkzaam als onderzoeker, journalist en zij initieert en implementeert ontwikkelingsprojecten op het Libenase platteland.