Het verleden is wat geweest is, regeringen koesteren de doofpot, maar geschiedenis blijft levend in het familiegeheugen. Hoe kijken jongere generaties naar de wording van Indonesië? Wat is er over van de aspiraties van hun ouders? Is de dekolonisatie voltooid? De jonge schrijfster Nukila Amal verplaatste zich in de tijd en bekeek het verleden door de ogen van haar vader. Ze gaf ook haar eigen visie op de geschiedenis. De Jakartaanse dichter Zeffry Alkatiri bracht, dwalend door de stad langs gebouwen, straten en pleinen, beelden uit heden en verleden tot leven. In zijn bundel Dari Batavia sampai Jakarta, 1619-1999 beschrijft hij de bewogen geschiedenis van de Indonesische hoofdstad. Historisch en hedendaags film- en geluidsmateriaal over Batavia en Jakarta omlijstten zijn gedichten. Martien de Vletter van het Nederlands Architectuur Instituut voorzag de beelden van commentaar en ging in gesprek met Zeffry Alkatiri, onder leiding van Joss Wibisono. Nederlands- en Engelstalig. Meer details bekijken

Het keerpunt was bereikt: Indonesië was klaar om een eigen weg in te slaan. Groots en meeslepend klonk de propaganda in de film ‘Oud en Nieuw in Indonesië’, waarmee de publieke opinie zou worden rijpgemaakt voor een versneld loslaten van de kolonie. Maar was Nederland al zover? De film uit 1947 werd uit roulatie genomen – men had bezwaar tegen het republikeinse standpunt – en is nooit vertoond. De film werd ingeleid door Gerda Jansen Hendriks. Meer details bekijken

DJ Peter Keppy draait alleen op 78 toeren. Muziek uit de beginjaren van het nieuwe Indonesië: van klassieke krontjong en gambang kromong tot kecapi suling en tango. Deze muziek gaat niet zonder beeld. Alex Supartono maakte een selectie uit de fotocollectie van de Indonesian Press Photo Service. We zagen werk van de eerste Indonesische fotojournalisten, die vaak eerder voor Nederlanders en Japanners hadden gewerkt. Ze legden belangrijke historische gebeurtenissen vast. Zo waren de broers Mendur als enige persfotografen aanwezig toen Soekarno de onafhankelijkheid uitriep op 17 augustus 1945. Maar ook voor het ‘gewone’ leven hadden zij oog. Dia’s uit de collectie van het Koninklijk Instituut voor de Tropen, gemaakt tussen 1960 en 1970 door onder meer B. Lawson, dienden als tegenbeeld.

Aan het eind van de avond speelde de Jakarta Street Band een swingende mix van krontjong en dangdut. Meer details bekijken

De oude man Sastro Atmojo is nog even strijdbaar als toen hij kind was. Een herinnering aan de onafhankelijkheidstrijders, tussen verleden en heden, ontgoocheling en hoop. Een bekroonde korte film van Eddie Cahyono (Indonesië, 2001). De film werd ingeleid door Katinka van Heeren. Meer details bekijken

De Jakarta Street Band speelde een mix van verschillende stijlen die tegenwoordig nog steeds in Indonesië te beluisteren zijn. Van krontjong tot dangdut, van seriosa tot straatliedjes uit Jakarta. Geen folklore, maar levende muziek. Bestaande Indonesische songs in een nieuw jasje: Traditionals als Bengawan Solo kregen een Nederlandse tekst. De krontjong-klassieker Terang Bulan werd met een vette knipoog door de uit Jakarta afkomstige Tino Liauw in plat dialect gezongen. Meer details bekijken

Leven in een land verscheurd door oorlog betekent keuzes maken, kiezen tussen goed en fout, zo meent men nu. Maar wanneer is ‘goed’ goed? Wat doet de retrospectieve blik met deze waardeoordelen? ‘Tijdens de oorlog leefde je gewoon je leven’, zegt Immanuel Hutajulu, ‘de gentleman bandiet’, over de keuzes die hij nooit maakte. Acteur Martijn Apituley speelde Immanuels levensverhaal, geschreven door Marije Plomp. Schrijver en dichter Sitor Situmorang las voor uit zijn verhaal Kasim, over de weloverwogen keuzes van een standvastige ambtenaar. Zijn oprechte bedoelingen worden niet beloond. Nederlandstalig. Meer details bekijken

Het keerpunt was bereikt: Indonesië was klaar om een eigen weg in te slaan. Groots en meeslepend klonk de propaganda in de film ‘Oud en Nieuw in Indonesië’, waarmee de publieke opinie zou worden rijpgemaakt voor een versneld loslaten van de kolonie. Maar was Nederland al zover? De film uit 1947 werd uit roulatie genomen – men had bezwaar tegen het republikeinse standpunt – en is nooit vertoond. De film werd ingeleid door Gerda Jansen Hendriks. Meer details bekijken

(Manao Horiuchi, Japan, 1960) Deze film veroorzaakte een storm van protest in Nederland en werd nog niet eerder in Nederland vertoond. De ‘goede’ Japanse kampcommandant Yamaji Tadashi bestiert tijdens de Tweede Wereldoorlog het interneringskamp voor vrouwen en kinderen Kampili in Sulawesi. Onder toejuiching van de vrouwen wordt Yamaji aan het eind van de film vrijgesproken. De vrouwelijke rollen werden gespeeld door personeel en familieleden van de Amerikaanse ambassade in Tokio. Met een Engelstalige inleiding door Kaori Maekawa en Remco Raben. De film is Nederlands ondertiteld. Meer details bekijken

De Jakarta Street Band speelde een mix van verschillende stijlen die tegenwoordig nog steeds in Indonesië te beluisteren zijn. Van krontjong tot dangdut, van seriosa tot straatliedjes uit Jakarta. Geen folklore, maar levende muziek. Bestaande Indonesische songs in een nieuw jasje: Traditionals als Bengawan Solo kregen een Nederlandse tekst. De krontjong-klassieker Terang Bulan werd met een vette knipoog door de uit Jakarta afkomstige Tino Liauw in plat dialect gezongen. Meer details bekijken

Talen botsen en vermengen zich in het nieuwe land. Componist Jos Janssen zette de gedichten van de beroemde Soendanese auteur Ajip Rosidi op wonderschone elektronische klanken. De Soendanese journalist en redacteur Hawé Setiawan sprak met Rosidi en de Soendanees/Nederlandse kunsthistorica Alit Djajasoebrata - die de gedichten naar het Nederlands vertaalde - over taal, dekolonisatie en vervreemding van de moedertaal. Meer details bekijken