(Amsterdam, 1963) studeerde Nederlands aan de UvA. Sinds 1989 is hij actief in de literaire journalistiek, aanvankelijk voor Vrij Nederland, vanaf 1992 voor de Volkskrant. Hij schrijft kritieken, interviews, columns en necrologieën en is er nu redacteur boeken. In 2011 verscheen Eindelijk Sneeuw, twaalf winterse verhalen over kunstenaars, schrijvers en boeken, van de Amsterdamse stadsgezichten van Willem Witsen tot de tranen van mevrouw Dickens. Selecties uit zijn recensies en interviews kwamen uit in boekvorm zoals Langzaam lopen is al verdacht  1999), De ongeneeslijke lezer – een werkboek (2002), Het woord is aan de schrijver (2005) en De Broodschrijver (2006), over de Herman Brood-biografie van Bart Chabot. In 2012 publiceerde hij Kreten uit een urn, een lezing over de criticus in deze tijd. In 2015 verscheen zijn tekst Naar boven met Brakman bij de onthulling van het Brakman-monument in Enschede.

(Polen, 1968) is schrijfster, journaliste en docente filosofie. Ze studeerde cultuurwetenschap en filosofie en promoveerde op een studie over feminisme, postmodernisme en psychoanalyse, die in 20011 in boekvorm verscheen. Bator gaf onder andere les in Japan waar ze ook een roman over schreef, Japoński wachlarz, die haar doorbraak betekende. Voor Ciemno, prawie noc ('Donker, bijna nacht') ontving ze in 2013 de belangrijkste Poolse literaire prijs, de Nike. Deze roman gaat over een jonge vrouw die terugkeert naar haar geboorteplaats Wałbrzych, tevens de geboorteplaats van Bator zelf. Als onderzoeksjournalist wil ze de mysterieuze verdwijning van drie kinderen onderzoeken. De dorpelingen gedragen zich zonderling en door de sinistere gebeurtenissen wordt ze geconfronteerd met de duistere periodes uit haar eigen verleden: de dood van haar ouders en de zelfmoord van haar zus. Joanna Bator gebruikt een mengeling van stijlen: van gotische horror tot chatroomtaal. Haar werk is tijdens het festival onderwerp van de Poolse vertaalwedstrijd.