(1951 Lima - 2022 Amsterdam) is een van de befaamdste documentairemaaksters van Nederland. Haar werk wordt vertoond op vele festivals over de hele wereld en onder meer het MoMa in New York wijdde een retrospectief aan haar. Honigmann stelt outsiders centraal in haar werk, maar ook herinnering, muziek en liefde vormen constanten. Haar laatste film El Olvido gaat over kinderen, kleine zelfstandigen en obers die proberen te overleven in Lima. In Emoticons (2007) zoomt ze in op 'dolende zielen' die in de nachtelijke uren op internet op zoek gaan naar vriendschap en liefde. Forever (2006), een portret van bezoekers van de begraafplaats Pere Lachaise in Parijs, werd bekroond met een Gouden Kalf op het Filffestival van Utrecht. Eerder maakte ze o.a. documentaires over Cubaanse ballingen in New Jersey (Dame la Mano, 2003) en de traumatische ervaringen van VN-soldaten (Crazy, 1999). Haar grote kracht is de enorme empathie waarmee ze haar onderwerpen benadert. 'Ik houd geen interviews', zegt ze zelf over haar stijl, "ik houd gesprekken".

(1958-2009) was dichter, schrijver en publicist en werkte als vaste columnist voor de Forum-pagina en Cicero van de Volkskrant. Eerder was Zeeman chef kunstredactie bij de Volkskrant en van 2006-2007 correspondent in Rome. Sinds 1997 was hij als adviseur en gespreksleider betrokken bij festival Winternachten. In 2006 verscheen Wie Kan het Paradijs Weerstaan, een briefwisseling met Abdelkader Benali, waarin beide schrijvers van gedachten wisselen over politiek, het leven, de liefde en literatuur. In 2002 ontving Zeeman de Gouden Ganzenveer, vanwege zijn verdiensten voor de Nederlandse literatuur. Zeeman verwierf in de jaren negentig bekendheid als gespreksleider door zijn maandelijkse boekenprogramma 'Laat op de avond na een korte wandeling', dat later 'Zeeman met boeken' ging heten. In 1991 publiceerde hij zijn eerste dichtbundel Beeldenstorm, waarvoor hij de C. Buddingh-prijs ontving. Zijn tweede bundel, Verhoudingen, verscheen in 1995. In datzelfde jaar publiceerde hij ook de verhalenbundel De Verduistering. In 2009 overleed hij aan de gevolgen van een hersentumor.

(1937-2012) is het pseudoniem van Hendrik Jan Marsman. Sinds zijn debuut in 1960 verschenen er bijna jaarlijks romans, dichtbundels, novelles en essays van zijn hand. In de necrologie die hij onlangs schreef voor In Memoriam van het Vlaams Huis de Buren bekende hij dat hij veel respect heeft voor andere schrijvers die diepgravende omvangrijke romans schrijven. “Zelf ben ik een componist van kamermuziek. Meer dan vierstemmig zit er bij mij niet in”, aldus Bernlef. In zijn laatste roman De een zijn dood verkent de schrijver een nieuw genre: de thriller. In 2008 schreef hij het boekenweekgeschenk De Pianoman, een verhaal met veel raakpunten met Hersenschimmen waarmee hij in 1984 doorbrak. Beide romans zijn geschreven in zijn kenmerkende stijl: zonder ‘rimram en poespas’, maar met een ‘heldere, klare lijn’. Hersenschimmen werd verfilmd en als toneelstuk uitgevoerd. In 1984 ontving hij de Constantijn Huygensprijs voor zijn hele oeuvre en in 1987 de AKO Literatuurprijs voor Publiek geheim. Als vertaler heeft Bernlef tal van Amerikaanse en Zweedse dichters in Nederland geïntroduceerd, onder wie de Zweedse dichter en Nobelprijswinnaar 2011 Tomas Tranströmer, van wie hij het volledige werk vertaalde. Hij overleed in oktober 2012.