(Semarang, 1968) studeerde Indonesische taal aan de lerarenopleiding (IKIP) in Semarang en communicatie aan de Faculteit voor Politicologie en Sociale wetenschappen van de Gadjah Mada Universiteit, Jogyakarta. Hij is een van de oprichters van het tijdschrift Gorong Gorong Budaya en de krant DeTIK, die werd verboden in 1994. Laksanas columns die zijn verschenen in DeTIK zijn uitgegeven in de bundel Podium DeTIK in 1995.

(Indonesië, 1971) studeerde schei-, wis- en natuurkunde aan het Technisch Instituut in Bandung. Haar roman Ode aan Leopold Von Sacher-Masoch baarde in 2002 nogal wat opzien. Vanaf bladzijde één is het een expliciet boek vol strippers, kinderverkrachting en sadomasochisme. Sommigen betitelen het boek van de destijds traditioneel geklede moslima als pornografie, hoewel ze ook Griekse en noordse mythes in haar verhaal verwerkt. In 2009 publiceerde ze een bundel met korte verhalen, Lacrimosa. Hierin combineert ze oude mythologische verhalen met wetenschap en technologie. Rahayu’s verhalen verschenen ook in diverse Indonesische tijdschriften en een bundel met korte verhalen. Ze werkt als lerares.

(Tunis, 1960) is schrijver, essayist, reiziger, veelgevraagd debatvoorzitter. Hij publiceerde fictie en non-fictie, was directeur van De Balie, en oprichter van de literaire boekhandel Perdu en van het cultureel centrum De Tolhuistuin, allebei in Amsterdam. Hij acteerde met Enkidu Khaled in de door hun gezamenlijk gerealiseerde documentaire theatervoorstelling Bagdad. Uit nieuwsgierigheid naar hoe kunstenaars na een crisis de stad opnieuw uitvinden reisde hij naar Sarajevo, Beirut, Tirana, Algiers, New York, Kiev, Jakarta en Qamishlo. Op uitnodiging van PAX schreef hij Srebrenica & PAX 1995-2020, een overzicht van 25 jaar steunverlening aan de Vereniging Vrouwen van Srebrenica door het IKV en PAX, naar aanleiding van de genocide in Bosnië. In 2021 verscheen Gastvrijheid, waarin hij in een mix van reisverhalen, observaties, herinneringen en verbeelding op zoek gaat naar de kunst van de gastvrijheid.