(Terneuzen, 1944) studeerde piano en compositie aan het Rotterdams Conservatorium en vervolgde zijn studie compositie onder Otto Ketting aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Nadat hij in 1974 de prijs voor compositie behaalde, studeerde hij nog enige tijd bij Milko Kelemen in Duitsland. Hij was programmeur van de STAMP-concerten in Rotterdam en leraar theoretische vakken aan het Twents Conservatorium. Sinds 1979 is hij docent analyse, instrumentatie en compositie aan het Rotterdams Conservatorium. Samen met Peter-Jan Wagemans richtte hij in de jaren '80 de stichting Unanswered Question op, die uitvoeringen van nieuw werk van de compositieafdeling realiseerde. Zijn werk werd onder meer uitgevoerd door het Rotterdams Philharmonisch Orkest, het Residentie Orkest, het Noordhollands Philharmonisch Orkest, het Schönberg Ensemble en het Nederlands Saxofoonkwartet. In 1984 ontving Klaas de Vries de Matthijs-Vermeulenprijs 1983 voor zijn compositie Discantus, geschreven voor het Nederlands Studenten Orkest. In 1998 ontving hij wederom de Matthijs-Vermeulenprijs voor A king, riding en Interludium voor strijkorkest.

(1958-2009) was dichter, schrijver en publicist en werkte als vaste columnist voor de Forum-pagina en Cicero van de Volkskrant. Eerder was Zeeman chef kunstredactie bij de Volkskrant en van 2006-2007 correspondent in Rome. Sinds 1997 was hij als adviseur en gespreksleider betrokken bij festival Winternachten. In 2006 verscheen Wie Kan het Paradijs Weerstaan, een briefwisseling met Abdelkader Benali, waarin beide schrijvers van gedachten wisselen over politiek, het leven, de liefde en literatuur. In 2002 ontving Zeeman de Gouden Ganzenveer, vanwege zijn verdiensten voor de Nederlandse literatuur. Zeeman verwierf in de jaren negentig bekendheid als gespreksleider door zijn maandelijkse boekenprogramma 'Laat op de avond na een korte wandeling', dat later 'Zeeman met boeken' ging heten. In 1991 publiceerde hij zijn eerste dichtbundel Beeldenstorm, waarvoor hij de C. Buddingh-prijs ontving. Zijn tweede bundel, Verhoudingen, verscheen in 1995. In datzelfde jaar publiceerde hij ook de verhalenbundel De Verduistering. In 2009 overleed hij aan de gevolgen van een hersentumor.

is een in Nederland wonend en werkend kunstenaar. Hij studeerde natuurkunde aan de Technische Universiteit van Delft. De eerste zeven jaar van zijn kunstenaarschap maakte hij schilderijen. Daarna begon hij aan een project om een vliegende schotel echt te laten vliegen. In 1980 vloog het object over de stad Delft en zorgde voor de nodige commotie. Geïnteresseerd in het mechanisme van het lopen bouwt Theo Jansen van pvc-buizen skeletachtige constructies die daadwerkelijk kunnen lopen. Door gebruik te maken van de wind zijn deze strandbeesten, zoals hij ze noemt, in staat zich voort te bewegen. Het eerste dier dat hij zo construeerde is de animaris, het dier (animal) van de zee (maris). Theo Jansen heeft een column in de Volkskrant.

debuteerde in 1989 met de roman De gave van Luxuria, twee jaar later gevolgd door De muziek van de zwarte toetsen. Met Raaf drong Schröder door tot een groter publiek. Hij schildert de bizarre lotgevallen van Raaf, zijn ex-vrouw en zijn jeugdvriend met grote, indringende kracht. De verhalen in Het pak van Kleindienst (1995) spelen zich af tijdens uiteenlopende momenten in de geschiedenis. In zijn roman Grover onderzoekt Allard Schröder een aantal essentiële levensvraagstukken. De hydrograaf, genomineerd voor de Libris-prijs en bekroond met de AKO-literatuurprijs, is een wonderlijke roman waarin de wetmatigheden van de zee zich spiegelen in die van de liefde. In 2005 verscheen de roman Favonius en begin 2006 de essaybundel Nieuwe tijden. Naast romans publiceerde Allard Schröder verhalen en schreef hij hoorspelen. Hij is redacteur van De Revisor.