(1958) durft als Russische filmmaker zijn nek uit te steken met kritische documentaires en films over heikele politieke vraagstukken in zijn land. Zijn documentaire Russische Lessen over de eenzijdige berichtgeving over de Russisch-Georgische oorlog in 2008 leverde hem de titel Man van het jaar 2009 op in Georgië. Vanwege de scherpe kritiek die hij daarin uit op de Russische regering en het leger kon de film in Rusland alleen aan vrienden uit de oppositie worden vertoond. Zijn film Rebellion, de zaak Litvinenko uit 2007 is een aanklacht tegen de Russische staatsveiligheidsdienst FSB die achter verschillende bomaanslagen en gijzelingen zou zitten die zouden zijn gepleegd om Poetin in het zadel te houden. Nekrasov volgde verschillende film- en cultuurstudies in Rusland, Parijs en Bristol. In 1985 was hij de rechterhand van Andrei Tarkovsky bij de opnames en montage van Het Offer. Vervolgens maakte hij een aantal documentaires en tv-programma’s. Zijn eerste korte film uit 1993, Verende Lenin, won de UNESCO-prijs in Cannes. Ook de lange speelfilm die daarna volgde, Liefde is zo sterk als de dood, viel in de prijzen. Nekrasov schrijft ook toneelteksten en werkt als theaterregisseur.

(Coevorden, 1957) was correspondent in Parijs en Moskou voor onder andere het Radio 1 Journaal en Elsevier voor hij als PvdA-politicus in 2004 werd gekozen in het Europees Parlement. In 2009 was hij bij de verkiezingen van het Europees Parlement lijsttrekker van zijn partij. In het parlement heeft hij zitting in de commissies ontwikkelingssamenwerking en mensenrechten. Ook is hij voorzitter van de delegatie voor de betrekkingen met Afghanistan. In zijn carrière als politicus blijft zijn interesse in het voormalige Oostblok een rol spelen. Hij verzette zich in 2007 met succes tegen de voorgenomen aanleg van de Via Baltica door de Rospuda vallei, een uniek natuurgebied. Hij was in 2004 waarnemer bij de presidentsverkiezingen in Oekraïne en werd in 2010 hoofd van de EU-waarnemingsmissie bij de stembusgang in Ethiopië. Berman zat op de Toneelacademie in Maastricht voor hij in 1983 besloot om psychologie te gaan studeren. Zijn grootvader van moeders kant, Marinus van der Goes van Naters, was de eerste fractievoorzitter van de PvdA in de Tweede Kamer.

(Bloemendaal, 1978) werd door wijlen Kees Fens “de minst saaie Nederlandse reisschrijver” genoemd. En hij haalt inderdaad alles uit de kast om zijn lezers op verrassende verhalen te trakteren. Voor zijn werk als Ruslandcorrespondent reist hij door het voormalige Oostblok op zoek naar bijzondere verhalen. Na zijn studie geschiedenis werkte Brandt Corstius eerst twee jaar voor het tv-programma Barend en Van Dorp. Intussen reisde hij regelmatig naar Rusland en in 2005 besloot hij om zich in Moskou te vestigen als correspondent. Hij schrijft daar sindsdien onder meer voor Trouw en De Standaard. In 2008 en 2009 maakte hij voor de VPRO-televisie veelgeprezen series over het dagelijks leven van de Russen, Van Moskou tot Magadan en van Moskou tot Moermansk. Brandt Corstius schreef twee boeken, Rusland voor gevorderden, over zijn vaak absurde leven in Moskou en reizen door Rusland en Kleine landjes, over obscure streken en gemeenschappen in de Kaukasus. In de zomer 2010 presenteerde hij het tv-progamma Zomergasten.