studeerde compositie bij Ernest W. Mulder en Léon Orthel en klarinet bij Ru Otto aan het Amsterdams conservatorium. Als componist/improvisator (op sopraan- en altsaxofoon) en als leider van Boy Edgars Big Band en zijn eigen Theo Loevendie Consort groeide hij uit tot een internationaal vermaard jazzmusicus. In 1968 maakte hij zijn entree in de wereld van de gecomponeerde muziek met het werk Scaramuccia voor klarinet en orkest. Sindsdien heeft Loevendie een gevarieerd oeuvre ontwikkeld. Hoogtepunten zijn de liederencyclus Six Turkish folkpoems (1977), de verklanking van Andersens sprookje De nachtegaal (1979) en het orkestwerk Flexio (1979). In de jaren tachtig en negentig ontwikkelde Loevendie zich steeds meer tot een operacomponist. Zijn eerste opera is Naima (1985). Loevendie doceerde van 1970 tot 1988 compositie aan het Rotterdams Conservatorium, sindsdien aan het Koninklijk Conservatorium te Den Haag.

(Amsterdam, 1953) is evolutiebioloog en schrijver. In zijn essays presenteert hij zich als de missing link tussen alfa en bèta. Steeds weer plaatst hij de wetenschap in een breder cultureel kader. Zijn essays verschenen onder andere in Vis in Bad (2014) en in Kloten van de engel (2007). In september 2016 verschijnt bij Seven Stories Press in New York een bundel met zijn essays onder de titel The Other Left Side. Goldschmidt vertrok na zijn studie vijf jaar naar Tanzania om daar in het Victoriameer cichliden (baarsachtige vissen) te bestuderen. Die studie mondde uit in een proefschrift en een boek waarin hij zijn wetenschappelijke bevindingen combineerde met persoonlijke ervaringen, Darwins hofvijver (1994). Het boek werd vertaald in onder andere het Engels, Frans, Duits, Japans en Chinees. Goldschmidt besloot in 1993 om zijn universitaire carrière op te geven om zich volledig te wijden aan zijn schrijverschap. In 2007 hield hij de Huizingalezing in Leiden onder de titel Doen alsof je doet alsof. Sinds 2009 is hij adviseur van de Rijksakademie van Beeldende kunsten in Amsterdam.

is beeldend kunstenaar. Een belangrijk deel van haar werk bestaat uit tekeningen en aquarellen, voornamelijk figuren en portretten. Marlene Dumas levert met haar werk dikwijls een scherp commentaar op ingesleten rolpatronen en sociale verhoudingen. De "Black Drawings" (1991-92) bestaan uit 111 afzonderlijke portretten waarmee ze ingaat op stereotiepe indelingen naar ras en huidskleur, die geen ruimte laten voor individuele waardering. De series "Defining in the Negative" (1988) en "Strong Works" (1990) leveren commentaar op traditionele rollen van de vrouw als model, muze of minnares. Ook de rol van de vrouw als moeder en seksualiteit zijn onderwerpen voor tal van haar tekeningen. Het werk van Marlene Dumas kenmerkt zich dikwijls door deze combinatie van directheid en intimiteit. Recent werk bestaat uit een serie portretten van geblinddoekte Palestijnse mannen, die ze gemaakt heeft in reactie op de situatie in het Midden-Oosten.

(1958-2009) was dichter, schrijver en publicist en werkte als vaste columnist voor de Forum-pagina en Cicero van de Volkskrant. Eerder was Zeeman chef kunstredactie bij de Volkskrant en van 2006-2007 correspondent in Rome. Sinds 1997 was hij als adviseur en gespreksleider betrokken bij festival Winternachten. In 2006 verscheen Wie Kan het Paradijs Weerstaan, een briefwisseling met Abdelkader Benali, waarin beide schrijvers van gedachten wisselen over politiek, het leven, de liefde en literatuur. In 2002 ontving Zeeman de Gouden Ganzenveer, vanwege zijn verdiensten voor de Nederlandse literatuur. Zeeman verwierf in de jaren negentig bekendheid als gespreksleider door zijn maandelijkse boekenprogramma 'Laat op de avond na een korte wandeling', dat later 'Zeeman met boeken' ging heten. In 1991 publiceerde hij zijn eerste dichtbundel Beeldenstorm, waarvoor hij de C. Buddingh-prijs ontving. Zijn tweede bundel, Verhoudingen, verscheen in 1995. In datzelfde jaar publiceerde hij ook de verhalenbundel De Verduistering. In 2009 overleed hij aan de gevolgen van een hersentumor.