is geboren in Nigeria. Hij was daar docent en journalist, en verhuisde naar Engeland, waar hij African Writing Fellow werd bij de Universiteit van East Anglia. In 2002 publiceerde hij zijn eerste roman, Waiting for an Angel. Met zijn werk kreeg hij vele prijzen, zoals de Cain Prize in 2001, en de Commonwealth Writers Prize in 2003. In 2005/2006 werd hij de Chinua Achebe Fellow bij het Bard College in New York. In 2006 was hij co-redacteur van de British Council's anthology, New Writing 14. Voor zijn tweede roman, Measuring Time, kreeg hij de Virginia Library Foundation Fiction Award in 2008. Zijn derde roman, Oil on Water, kwam uit in de V.S. in 2011. Zijn anthologie The Granta Book of the African Short Story verscheen in september 2011. Habila doceert Creative Writing aan de George Mason Universiteut in Fairfax, Virginia, waar hij woont met zijn vrouw en drie kinderen.

(Murhandziwa Nicholas Mhlongo) werd geboren in Midway-Chiawelo Soweto in Zuid-Afrika in 1973. Hij studeerde Afrikaanse literatuur en Politicologie aan de Universiteit van de Witwatersrand in Johannesburg. In 1996 begon hij met de studie rechten aan dezelfde universiteit. In 1998 zette hij deze studie voort aan de Universiteit van Kaapstad. Zijn eerste roman, Dog Eat Dog, werd in 2000 gepubliceerd. Het is een beeldend verslag van zijn ervaringen als jonge Zuid-Afrikaan van de post-apartheid generatie. Als schrijver voelt hij zich geroepen om de veranderingen in zijn wereld, veroorzaakt door de afschaffing van apartheid en tien jaar democratie, weer te geven en te bespreken. De verantwoordelijkheid om onderwerpen aan te snijden zoals AIDS, werkeloosheid, armoede, vreemdelingenhaat en homoseksualiteit roept. Het zijn volgens Mhlongo onderwerpen waarmee de Zuid-Afrikaanse jeugd zich kan identificeren.

(Nijmegen, 1960) schrijft romans, essays, verhalen en toneelstukken en hij is columnist van NRC Handelsblad. Hij publiceerde de romans Laatste woorden en Suez, ontving in 2005 de Henriëtte Roland Holst-prijs en presenteerde in 2008 hij het TV-programma Zomergasten. In Moeten wij van elkaar houden, het populisme ontleed (2011) laat hij zien hoe globalisering en toenemend individualisme het populisme in de hand werken. In 2013 verscheen Angst en schoonheid, een essay over de door hem bewonderde Louis Couperus. In hetzelfde jaar werd zijn documentaire Louis Couperus - niet te stillen onrust uitgezonden. In 2015 presenteerde hij de vijfdelige documentaire De volmaakte mens. In 2016 verscheen zijn essay Onbehagen – nieuw licht op de beschaafde mens. In 2017 ontving Heijne de P.C. Hooft-prijs. Hij krijgt de oeuvreprijs voor zijn beschouwend proza.