(Den Haag, 1951) is een telg uit een voormalige Indische plantersfamilie. Hij heeft een Indisch-Chinese vader en een Nederlandse moeder. Terugkerende motieven in zijn werk zijn vervreemding van familie en het onvermogen tot identificatie met het moederland of vaderland. Hij debuteerde in 1987 met de roman Tamara's lunapark. Hij is samensteller van Oost-Indische Inkt (1998), een bloemlezing van Indische literatuur. Hij was enkele jaren columnist bij de Haagse Courant. In 2002 verscheen Indische Gezichten, een heruitgave van zijn meest uitgesproken Indische romans Vogels rond een vrouw (1991) en De onschuld van een vis (1995). Beide boeken geven een onvergetelijk beeld van de Indische vader. In 2016 verscheen zijn succesvolle autobiografische roman De tolk van Java, bekroond met de Henriette Roland-Holstprijs en de Libris Literatuurprijs. In 2019 verscheen in de reeks Privé Domein het dagboek Niemand bleef, waarvoor hem de Littéraire Witte Prijs 2020 werd toegekend. Maart 2024 verscheen Zwerfpost, een persoonlijke selectie uit 25 jaar artikelen, blogposts, columns, essays, kritieken, lezingen, studies, schetsen, schotschriften, reisverslagen en portretten van onbekende schrijvers met afwijkende geluiden over Nederland versus Indonesië.

(Jakarta, 1954) debuteerde in Hollands Maandblad met enkele van de verhalen die gebundeld werden in Grand Hotel Lembang (1979). Werkt nu aan een biografie van Maria Dermoût. Is sinds 1981 werkzaam als toneel- en literatuurmedewerker van NRC Handelsblad. Eind 1998 verscheen zijn verhalen-bundel Eeuwig Indië.
(WN1998)

(Epe, 1919). Bracht haar jeugd door op Sumatra en Java. In 1955 kreeg ze bekendheid met haar grote succes, de roman De atlasvlinder. Ze reist veel, en verwerkt haar reiservaringen in haar boeken. Maar ze wil niet te boek staan als een reisschrijfster of een 'Indische-boeken-schrijfster'. In 1997 werd haar oeuvre bekroond met de Anna Bijns prijs voor proza.
(WN 1998)

(Hilversum, 1952) publiceerde vanuit haar Indische achtergrond een aantal boeken zoals Scherven van smaragd, Onder de blauwe Sarong en Kleurverschil. De verhalen van de oudere generatie Indische mensen gaf zij vorm in haar boek Indië was alles. Alles. Ze overleed in 2019.
(WN 1998)

(1958-2009) was dichter, schrijver en publicist en werkte als vaste columnist voor de Forum-pagina en Cicero van de Volkskrant. Eerder was Zeeman chef kunstredactie bij de Volkskrant en van 2006-2007 correspondent in Rome. Sinds 1997 was hij als adviseur en gespreksleider betrokken bij festival Winternachten. In 2006 verscheen Wie Kan het Paradijs Weerstaan, een briefwisseling met Abdelkader Benali, waarin beide schrijvers van gedachten wisselen over politiek, het leven, de liefde en literatuur. In 2002 ontving Zeeman de Gouden Ganzenveer, vanwege zijn verdiensten voor de Nederlandse literatuur. Zeeman verwierf in de jaren negentig bekendheid als gespreksleider door zijn maandelijkse boekenprogramma 'Laat op de avond na een korte wandeling', dat later 'Zeeman met boeken' ging heten. In 1991 publiceerde hij zijn eerste dichtbundel Beeldenstorm, waarvoor hij de C. Buddingh-prijs ontving. Zijn tweede bundel, Verhoudingen, verscheen in 1995. In datzelfde jaar publiceerde hij ook de verhalenbundel De Verduistering. In 2009 overleed hij aan de gevolgen van een hersentumor.