(Antwerpen, 1966) studeerde muziekgeschiedenis, viool en kamermuziek aan de conservatoria van Brussel en Antwerpen. Hij werkt als musicus en hij zit in het muziekonderwijs. Ook was hij samensteller en inleider van de bloemlezing Turkooizen scheepje van verschil: twaalf jonge Vlaamse dichters (Prometheus, 1997). Als dichter debuteerde Ghyssaert met Honingtuin (Bert Bakker, 1991). Vervolgens verscheen Cameo (Bert Bakker, 1993), waarvoor hij de Poëzieprijs van De Vlaamse Gids en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs ontving. Na de bundels Sneeuwboekhouding (Bert Bakker, 1995), Jubileum en andere gedichten (Bert Bakker, 1997) en De zuigeling van Sint-Petersburg (Querido, 2001) raakte Ghyssaert bij een iets groter publiek bekend doordat Kleine lichamen (Querido, 2005) een nominatie kreeg voor zowel de Herman de Coninckprijs als voor de VSB-Poëzieprijs. Met zijn zevende bundel Ezelskaakbeen (Atlas, 2011) maakt hij op het laatstgenoemde laureaat volgens de jury opnieuw aanspraak: ‘Ghyssaert durft te ontroeren, juist waar dit niet zijn inzet is, gebeurt het toch.’

(Sint-Niklaas, 1960) is hoogleraar moderne Nederlandse letterkunde aan de Universiteit van Luik. Hij promoveerde in Leuven op het werk van Paul van Ostaijen, maakte school met een redacteurschap bij het literaire tijdschrift Yang en stond aan de basis van Freespace Nieuwzuid. Discursieve machine voor cultuurkritiek en amusement. Na de duobundel Golden Boys met Dirk van Bastelaere publiceerde Spinoy De jagers in de sneeuw waarvoor hij de Vlaamse Prijs voor het Beste Literaire Debuut kreeg. Daarna volgden het met de Hugues C. Pernath-prijs bekroonde Susette en Fratsen. Na bijna tien jaar stilte begon Spinoy weer poëzie te bundelen in Boze wolven, dat leidde tot de Prijs voor Letterkunde van de Vlaamse Provincies, L, dat de Prijs voor Letterkunde van de Provincie West-Vlaanderen opleverde en Ik, en andere gedichten. Spinoys zevende bundel Dode kamer (Bezige Bij Antwerpen, 2011) werd genomineerd voor de VSB-poëzieprijs vanwege ‘een homogeen hoge kwaliteit’.

(Amsterdam 1951) schrijft poëzie, romans, toneelstukken, kritieken en essays. De Constantijn Huygensprijs voor zijn gehele oeuvre vormt slechts één bekroning van zijn werk dat door vertalingen inmiddels ook lezers in Italië, Frankrijk, Duitsland en Zweden bereikt. Otten weet maatschappelijk gevoelige kwesties aan te raken, zoals pornografie in zijn essay Denken is een lust (1985), euthanasie in de roman Ons mankeert niets (1994) en katholicisme in zijn pamflet Het wonder van de losse olifanten (1999). Zijn poëziedebuut maakte Otten met Een zwaluw vol zaagsel (1973) dat hem de Reina Prinsen Geerligsprijs opleverde. Voor de bundel Ik zoek het hier (1980) kreeg hij de Herman Gorterprijs, voor Paviljoenen (1992) de Jan Campertprijs, en Eindaugustuswind (1998) werd genomineerd voor de VSB-Poëzieprijs. Otten kreeg opnieuw die nominatie voor zijn elfde bundel Gerichte gedichten (2011) omdat daarin ‘verlies, leegte en onontkoombare bestaansvragen indringend aan de orde worden gesteld’.

(Delfzijl, 1958) studeerde aan Akademie voor Expressie in Utrecht. Met Geerten ten Bosch maakte ze het kinderboek De dame en de neushoorn (1989), gevolgd door haar tweede kinderboek Verse Bekken! en poëziedebuut Het veerde (1991). Ze schreef proza als Ongekuiste versies en Harrie's hoofdingang, en theater als Struisvogels op de Coolsingel (2005). Ze kreeg de Anna Blaman Prijs voor haar oeuvre. Poëzie bundelde Vegter in Aandelen en obligaties (2002) en Spamfighter (2007). Van januari 2013 tot januari 2017 was Anne Vegter Dichter des Vaderlands. In 2017 verscheen Wat helpt is een wonder – Gedichten van de Dichter des Vaderlands 2013-2017. Voorjaar 2017 verscheen de gezamenlijke dichtbundel Ik hier jij daar van Vegter en de Palestijns-Syrische dichter Ghayath Almadhoun.

(Antwerpen, 1969) doceerde als neuropsycholoog aan instituten in de Verenigde Staten en Nieuw-Zeeland. Momenteel is hij verbonden aan de Graduate School of Systems Life Sciences in het Japanse Fukuoka. Hij is redacteur van het literaire tijdschrift DWB. Hij debuteerde met Nagelaten sonnetten (Manteau, 1999), dat werd genomineerd voor de C. Buddingh'-prijs. Daarna verschenen Blanke verzen, het met de Hugues C. Pernath-prijs bekroonde Buigzaamheden, Tegenvoetig, tweebenig, Anophelia! De mug leeft en Vloeistof en welvaart. Met respectievelijk Leo Vroman en Arnoud van Adrichem verzorgde Lauwereyns de poëzieboeken Zwelgen wij denkend rond en Stemvork. Daarnaast schreef hij de roman Monkey business, het voor de Vlaamse Cultuurprijs genomineerde Splash. Lyrische suite over biologie, ritueel en poëzie, en het Gedichtendagessay De smaak van het geluid van het hart. Lauwereyns' bundel Hemelsblauw (Bezige Bij, 2011) verdient een VSB-nominatie vanwege de ‘hartstocht en betrokkenheid met de wereld en haar eigenaardigheden’.

(1976, Nijmegen) is journalist en presentator. Ze werkt(e) onder andere voor televisie- en radioprogramma’s van NTR, VPRO, Wereldomroep en Radio West. Naast haar werk in omroepland presenteert en leidt Nicole uiteenlopende bijeenkomsten: van debatten en congressen tot literaire festivals en andere culturele evenementen. Ze heeft drie studies afgerond: Journalistiek aan de HvU, Religie en Levensbeschouwing aan de VU en Master Journalistiek in een Crossmediale Nieuwsomgeving aan de Media Academie.