is een succesvol designer en ondernemer die vanwege een burgeroorlog in zijn geboorteland Somalië op 9-jarige leeftijd met zijn broers en zus naar Nederland kwam. Al op jonge leeftijd ontdekte Munie dat hij een creatief vak wilde leren. Hij ging naar de modevakschool, ontwikkelde daar zijn talenten en ontwierp er al snel zijn eerste tassen die hij direct verkocht aan klasgenoten. Nog tijdens zijn studie richtte hij zijn bedrijf Omar Munie Clothing op. Een onderscheiding als MBO-er van het Jaar leverde hem 5 jaar gratis atelierruimte op in Den Haag. Inmiddels zijn de exclusieve, handgemaakte tassen die hij ontwerpt in binnen- en buitenland zeer gewild. In zijn Omar Munie Flagship Store aan het Noordeinde in Den Haag verkoopt Munie zijn tassen, accessoires en items die voortkomen uit samenwerkingen met andere ontwerpers; in zijn duurzame atelier 'Dream Factory', ook gevestigd in Den Haag, krijgen mensen met afstand tot de arbeidsmarkt een nieuwe kans. In zijn boek Leef je Droom motiveert hij jonge mensen om hun opleiding af te maken.

(1973, Bagdad) werd in 2010 door The Guardian ‘misschien wel de grootste levende schrijver van Arabische fictie’ genoemd. Zowel zijn debuut The Madman of Freedom Square als de in 2014 met de Independent Foreign Fiction Prize onderscheiden bundel The Iraqi Christ bevat verhalen over oorlog, migratie en de trauma’s van vluchtelingen. Zijn werk was lange tijd alleen digitaal verkrijgbaar en werd onmiddellijk verboden in Jordanië nadat het was verschenen. Blasim kwam in 2004 na een jarenlange zwerftocht als vluchteling terecht in Finland nadat hij in Sadam Hussein’s Irak in moeilijkheden was geraakt vanwege de film The Wounded Camera die hij opnam in het Koerdische noorden van zijn land. Zijn werk is of wordt vertaald in meer dan 20 talen. In maart 2016 ging zijn eerste toneelstuk in premiere. Tijdens Winternachten Festival 2017 verschijnt zijn bundel Lijkententoonstelling, als eerste Nederlandse vertaling van zijn werk.

(Roemenië, 1973) is schrijver, dichter en columnist. In 1993 verschijnt haar eerste poëziebundel, daarna legt ze zich toe op proza. Ze verhuist in 2005 met haar Nederlandse man André naar Den Haag. Daar besluit ze niet meer in het Roemeens maar in het Nederlands te schrijven. In haar romans vindt ze met succes een persooniijke en openhartige schrijfstijl. Zo verschijnen Lief kind van mij (2012), De ziekte van Kortjakj (2013), Tascha. De roof uit de Kunsthal, (2015), Al mijn vaders en Picasso's keerzijde (2019), en Liefdesverklaring aan de Nederlandse taal (2021). Na het verlies van André schrijft ze in haar nieuwste roman Gewone Hollandse jongens (2025) over rouw, lichamelijk verlangen en het zoeken naar houvast in de nabijheid van anderen. Haar artikelen en columns verschijnen in onder meer Tirade, De Groene Amsterdammer en Den Haag Centraal.

Bekijk de website van Mira Feticu
Instagram: @mirafeticu