(Amsterdam, 1959) schrijft vanaf haar romandebuut Bloem over de verwachtingen die mannen en vrouwen van elkaar en het leven hebben. Haar roman Atoomgeheimen gaat over intimiteit en over de teloorgang van idealen. De chroniqueur van het hedendaags vrouwenbestaan is ze wel genoemd; ze verkent haar thematiek verder in haar romans De vertrouweling en Zachte riten. Pruis werkt bij De Groene Amsterdammer als literair redacteur en columnist, en schrijft essays over uiteenlopende onderwerpen als humor, verlegenheid en hebzucht. Ze ontving de Jan Hanlo-prijs voor haar essaybundel Kus me, straf me, en de J. Greshoff-prijs voor essayistiek met Genoeg nu over mij. Voor haar columns, gebundeld in Oplossingen, kreeg ze de J. Heldring-prijs. In Boos Meisje. Over vrouwen en frictie schrijft ze over de spagaat waarin meisjes en vrouwen zich bevinden, onder meer met behulp van portretten van door haar bewonderde schrijvers als Renate Rubinstein en Vivian Gornick. In haar onlangs verschenen confronterende roman Huiswerk gaat het over witte privileges en de spanning tussen werkgever en werknemer.

(Brussel, 1955) schrijft over zeer uiteenlopende onderwerpen, variërend van de poëzie van haar overleden echtgenoot Herman de Coninck (Taal zonder mij, 1998) tot de strijd van een anorexiapatiënte in haar boek Ann (2008). Het menselijk onvermogen staat in haar omvangrijke oeuvre steeds centraal. In haar werk ruimt ze opvallend veel plaats in voor de vrouwelijke seksuele beleving. Hemmerechts speelt in haar roman De waar gebeurde geschiedenis van Victor en Clara Rooze met feit en fictie: een schrijfster met een writersblock grijpt een incestverhaal aan om haar gedachten te laten gaan over schrijven en literatuur. In 2012 verscheen Haar bloed, waarvoor ze meeliep op een afdeling hematologie. In 2014 ontstond ophef over de roman De vrouw die de honden eten gaf, waarvoor ze zich liet inspireren door de zaak Dutroux. In Alles verandert, haar meest recente roman, volgt ze nauwgezet de plot van J.M. Coetzee´s In Ongenade - maar nu met een vrouwelijke hoofdpersoon. Hoezeer bepaalt het geslacht van literaire personages ons oordeel over hun handelen?

(1973) won in oktober 2015 de Bronzen Uil voor Muidhond. Deze debuutroman, over de jonge pedoseksueel Jonathan, kreeg in de pers louter vier en vijf sterren. Bij gebrek aan bewijs is de hoofdpersoon vrijgesproken van een zedenmisdrijf met een kind. Hij trekt in bij zijn astmatische, gelovige moeder en is vastbesloten niet weer de fout in te gaan. Hij werkt gedisciplineerd aan de oefeningen die hij van de gevangenispsycholoog heeft gekregen als voorbereiding op een tbs-behandeling. Maar dan ontmoet hij zijn tienjarige buurmeisje, dat steeds vaker zijn nabijheid zoekt… 'Inge Schilperoord is stilistisch sterk, en schrijft empathisch, maar ook beheerst. Het verhaal is wreed en mooi tegelijk', schreef Elsevier. Inmiddels zijn de Engelse, Italiaanse en Franse vertaalrechten en de filmrechten van Muidhond verkocht. Schilperoord werkt als forensisch psycholoog in onder andere het Pieter Baan Centrum en schrijft voor NRC Handelsblad, Psychologie Magazine en Crossing Border Magazine.