(België, 1971) is auteur, historicus en archeoloog, bekend om zijn veelzijdige bijdragen aan de literatuur en het intellectuele discours. Hij is momenteel Denker der Nederlanden. Bij zijn aanstelling verscheen De wereld en de aarde (2025) waarin hij een grensverleggend voorstel doet om ons denken – en onze politiek – radicaal te verbreden. Want het grootste veiligheidsvraagstuk van onze tijd is niet de wereld met onderlinge conflicten, maar de aarde die meer en meer ontregeld raakt. Zijn oeuvre bestrijkt een scala aan genres, waaronder historische non-fictie, poëzie en theater. Tot zijn bekendste werken behoren Congo (2010), over de verbijsterende geschiedenis van het land, en Revolusi (2020) dat de onafhankelijkheidstrijd van Indonesië met de verhalen van ooggetuigen in een mondiaal perspectief plaatst. Naast zijn literaire werk staat Van Reybrouck bekend als 'een van de toonaangevende intellectuelen van Europa' (Tagesspiegel), wiens ideeën betrekking hebben op thema's als democratie, klimaat en kolonialisme. Hij publiceert regelmatig opiniestukken in internationale publicaties. 

Bekijk de website van David Van Reybrouck
Instagram: @david.vanreybrouck

(Leiden, 1955) oogstte veel lof met zijn boeken over de njai, vrouwen in Nederlands-Indië die samenleefden en kinderen kregen met Nederlandse mannen. Baay debuteerde in 2006 met het deels autobiografische De ogen van Solo, over migratie en ontworteling van Indische Nederlanders. In 2012 verscheen Gebleekte ziel, een op historische feiten gebaseerde roman over de zoon van een Balinese edelman die naar Nederland wordt gestuurd om hem te 'bleken', te ontdoen van zijn inheemse identiteit. Daar werd wat gruwelijks verricht is een non-fictie boek over de onbekende geschiedenis van de slavernij in Nederlands Oost-Indië. In 2018 verscheen zijn documentaire roman Het kind met de Japanse ogen, een persoonlijke zoektocht en historisch onderzoek naar het leven zijn vader.

(Tilburg, 1960) won in 2009 de Dick Scherpenzeelprijs met Het Verdriet van Ambon. Een geschiedenis van de Molukken. De jury oordeelde zelden ‘zo'n gaaf voorbeeld van betekenis gevende reisjournalistiek’ te hebben gezien. Bij de ontvangst van de prijs uitte Lingsma kritiek op de media die steeds minder belang toekennen aan de buitenlandjournalistiek. Lingsma werkte na haar studies Nederlands en communicatiewetenschappen eerst bij Inter Press Sevice en NPS radio. In 1999 vertrok ze naar Azië om verslag te doen van het referendum in Oost-Timor en de oorlog op de Molukken voor o.a. het AD, Elsevier, Amnesty International, Vrij Nederland en CNN. Van 2001 tot 2002 werkte ze als voorlichter voor de grondwetgevende vergadering van Oost-Timor. Naast haar werk als freelance journalist volgde ze een gedeeltelijke master International Crimes and Criminology aan de VU.