(Hoorn, 1968) is een journalist die zijn loopbaan begon bij radiozender Amsterdam FM; vervolgens was hij redacteur bij De Digitale Stad, las hij bij AT5 het nieuws en presenteerde er praatprogramma's. Hij keerde terug naar de radio: eerst naar BNR Nieuwsradio en later naar het VPRO-programma De Avonden, dat hij elke maandag en vrijdag presenteerde. Sinds 2015 is Van Kan journaallezer van NOS Radio en bij tv-journaals is hij te horen als voice over. Voorjaar 2016 presenteerde hij als invaller het televisieprogramma Boeken. Daarnaast is Van Kan actief als redacteur van literaire tijdschriften. Tot 2007 maakte hij deel uit van de redactie van De Tweede Ronde. Daarna stapte hij over naar Tirade. Samen met Wim Brands stelde hij Nederland. Een objectief zelfportret in 51 voorwerpen samen, een bloemlezing waarin evenzovele schrijvers elk een typisch Nederlands voorwerp beschrijven.

(1959) is journalist, regisseur en scenarioschrijfster. Thans is IJzermans eindredacteur van het VPRO-radioprogramma De Avonden. Muziekliefhebbers kennen haar al ruim twintig jaar als programmamaker en presentator bij de VPRO. In programma’s als De Wilde Wereld, Villa 65 en Nozems à gogo deelde zij haar liefde voor alternatieve popmuziek op enthousiaste en eigenzinnige wijze met luisteraars. Ze maakte ook verschillende documentaires waarbij ze onder meer het dagelijkse leven van zanger Nick Cave op ontnuchterende, maar tegelijk prachtige wijze in beeld bracht. Ze schreef verschillende scenario’s zoals voor de tv-film Zoet brood. Voor de serie Het Geluk Van Nederland maakte ze diverse afleveringen over opvoeding en kindermishandeling. Haar scenario voor de tv-film Burgers/Reizigers uit 2005 werd bekroond met de Genève Europa prijs.

(1942) behoort volgens Vrij Nederland tot ‘de twaalf grootste denkers van Nederland’. De emeritus hoogleraar wijsbegeerte combineerde wetenschappelijk werk altijd met het maatschappelijk debat. Achterhuis benadrukt in zijn omvangrijke oeuvre thema’s als schaarste, ontwikkelingshulp, milieu en technologie. Zelf noemt hij zijn werk graag actualiteitsanalyse omdat hij filosofie koppelt aan een uitgebreid onderzoek van dossiers, rapporten en krantenartikelen. Achterhuis won in 2003 de Pierre Bayle prijs voor de cultuurkritiek en in 2009 de Socrates-wisselbeker voor Met alle geweld waarin hij ingaat op de rol van geweld in onze maatschappij. Een van zijn bekendste boeken is De markt van welzijn en geluk uit 1979 waarin hij schrijft dat hulp niet altijd vooruitgang betekent omdat het afhankelijkheid creëert. Utopie van de vrije markt, verscheen in 2010. Met de kredietcrisis als aanleiding laat Achterhuis zien dat er wel degelijk een ideologie achter het vrije-markt-denken zit. Zijn jongste werk, De kunst van het vreedzaam vechten (2014) schreef hij samen met Nico Koning en behandelt de omgang met conflicten in samenlevingen.

(1979) is filosoof, jurist, schrijver, trainer en programmamaker. In zijn laatste boek Welkom in Youtopia uit 2010 schetst hij de vervaging van grenzen tussen de echte en de virtuele wereld door de nog steeds groeiende technologische mogelijkheden. Mensen grossieren in identiteiten als carrièretijger, sporter, lover en wat al niet meer. Van Veen vraagt zich af of hoeveel persoonlijkheden iemand kan hebben. Hij onderzoekt in dit boek of het gebruik van de verschillende identiteiten een toegevoegde waarde kan hebben in het echte leven. In 2009 promoveerde Van der Veen in Delft op een onderzoek naar relaties tussen overheden en projectontwikkelaars in New York, Amsterdam en London. Ook bedacht hij debatprogramma’s voor De Balie en de Stadsschouwburg die hij veelal zelf presenteerde. Van der Veen publiceert met regelmaat in NRC, maar soms ook in de Volkskrant.

(Bombay, 1981) is een literaire duizendpoot. Van der Kwast ontdekt zijn schrijftalent al in het eerste gymnasiumjaar als hij toneelstukken gaat schrijven. In zijn eindexamenjaar debuteert hij met een kort verhaal in literair tijdschrift Passionate waar hij drie maanden later hoofdredacteur van wordt. In 2001 begint hij met Jorg Schellekens het multiculturele en interdisciplinaire literaire podium Nur Literatur, door Tommy Wieringa ‘het beste literaire festival van Nederland’ genoemd. Als Yusef el Halal publiceert hij met diverse collega-schrijvers in 2003 de verhalenbundel Man zoekt vrouw om hem gelukkig te maken die door het Parool ‘het allerleukste debuut van 2004’ wordt genoemd. In februari 2005 volgt dan een debuut onder zijn eigen naam, Soms zijn dingen mooier als er mensen klappen, door NRC Handelsblad als ‘hartverscheurend mooi’ omschreven. In 2010 verschijnt het geromantiseerde verhaal van zijn Indiase moeder, Mama Tandoori die werd genomineerd voor de NS Publieksprijs 2010. Onder het pseudoniem Stieger Sloot publiceerde hij in 2007 ook de absurdistische roman Stand-in.

maakt onbezorgde folkachtige popmuziek met diepgang. Dit vrolijke kwintet mengt invloeden uit de Balkan, de Arabische wereld, latin en Hollandse fanfarecultuur tot een zeer aanstekelijk geheel. Frontvrouw is Amarins Romkema, een jonge Friese zangeres en gitariste die eerder te horen was op albums van Lucky Fonz III. Amarins heeft een onbevangenheid die doet denken aan Fay Lovsky. In de bezetting horen we onder meer ukelele, viool, accordeon, gitaren en een staande bas. De vele optredens in binnen- en buitenland hebben de groep een volwassen geluid bezorgd zonder dat hun muziek heeft ingeboet aan spontaniteit.

(1958, Colombia) brak in 2006 internationaal door met Het vergeten dat ons wacht. In dit boek, dat in 2010 in Nederlandse vertaling verscheen, tekent hij het verhaal op van zijn vader Abad senior, die in 1987 werd vermoord door de Colombiaanse paramilitairen. Het is behalve een portret van Abad’s vader ook een ingrijpende geschiedschrijving van Colombia, dat al decennialang wordt verscheurd door een burgeroorlog. Abad’s vader was een wijs man die streed voor een vreedzame samenleving. Hij had zelf nooit gedacht dat hij die strijd uiteindelijk met de dood zou moeten bekopen. Abad junior was nog maar twaalf jaar oud toen hij zijn eerste korte verhalen en gedichten op papier zette en kreeg op twintigjarige leeftijd al de Colombiaanse prijs voor korte verhalen voor Piedras de Silencio (Stenen van stilte), over een mijnwerker die diep onder de grond vastzat. Zijn eerste verhalenbundel Malos Pensamientos (Slechte gedachten, 1991) beschrijft het leven in Medellín in de jaren tachtig. Daarna volgde een aantal boeken waarin hij experimenteerde met vorm en inhoud. Zijn meest experimentele werk is Basura (Vuilnis, 2000) waarin hij speelt met de wisselwerking tussen lezer, schrijver en verteller in de literatuur. In 2004 verscheen Angosta, een van de beste Latijns-Amerikaanse romans van de laatste jaren. Hierin schetst hij een caleidoscopisch beeld van de gewelddadige Colombiaanse samenleving. Las Formas de la Pereza y Otros Ensayos (2007) is een boek over de herkomst en uitingsvormen van luiheid. Abad’s hypothese is dat luiheid geen luxe is maar de ‘original condition of human existence’ van waaruit alle menselijke creaties voortkomen. Héctor Abad studeerde medicijnen, filosofie en literatuur in Mexico, Colombia en Turijn. Na de moord op zijn vader werd hij ook zelf met de dood bedreigd en vluchtte naar Europa waar hij woonde en werkte in Spanje en Italië. Abad is behalve schrijver ook vertaler en journalist bij Spaanse en Latijns-Amerikaanse kranten en tijdschriften. Zijn boeken zijn vertaald in het Engels, Italiaans, Duits, Grieks, Portugees, Chinees en Nederlands.