(Hoorn, 1968) is een journalist die zijn loopbaan begon bij radiozender Amsterdam FM; vervolgens was hij redacteur bij De Digitale Stad, las hij bij AT5 het nieuws en presenteerde er praatprogramma's. Hij keerde terug naar de radio: eerst naar BNR Nieuwsradio en later naar het VPRO-programma De Avonden, dat hij elke maandag en vrijdag presenteerde. Sinds 2015 is Van Kan journaallezer van NOS Radio en bij tv-journaals is hij te horen als voice over. Voorjaar 2016 presenteerde hij als invaller het televisieprogramma Boeken. Daarnaast is Van Kan actief als redacteur van literaire tijdschriften. Tot 2007 maakte hij deel uit van de redactie van De Tweede Ronde. Daarna stapte hij over naar Tirade. Samen met Wim Brands stelde hij Nederland. Een objectief zelfportret in 51 voorwerpen samen, een bloemlezing waarin evenzovele schrijvers elk een typisch Nederlands voorwerp beschrijven.

(Egypte, 1977) debuteerde in 2010 met Dagboek van een oude vrijster, en oogstte zoveel succes dat het binnen korte tijd was uitverkocht. In het boek - gebaseerd op het gelijknamige blog dat ze bijhield - vertelt ze hoe het is om in Egypte als vrouw alleen te leven. “ Het is het dagboek van een vrije vrouw, vanuit het gezichtspunt van mijn generatie,” zegt ze in de inleiding. Haar doel is vooral om de ogen van landgenoten te openen die alleenstaande vrouwen vaak in woord en daad veroordelen. Vrouwen op hogere leeftijd die ongetrouwd blijven en geen kinderen hebben ondervinden vaak problemen in de Egyptische maatschappij. Volgens officiële cijfers pleegden in 2009 2700 Egyptische vrouwen zelfmoord omdat zij het niet meer zagen zitten. Abeer Soliman is behalve schrijfster ook columnist bij de krant Baladna, literair agent en business development manager.

(Irak, 1971) ontvluchtte zijn land in 1998 na een studie bouwkunde, kreeg asiel in Nederland en kon zich hier in 2007 legaal vestigen. Inmiddels zijn er dichtbundels, romans, waaronder Dorstige rivier (2008), en boeken met columns van hem verschenen. Hij ontving in 2000 de El Hizjra-literatuurprijs en in 2011 de Literatuurprijs van de Europese Unie. In 2013 verscheen 'Liever niet', antwoordt de liefde, een bundel met verrassende liefdeslyriek. In zijn roman Hoe ik talent voor het leven kreeg vertelt hij over zijn ervaringen tijdens zijn periode als asielzoeker in Nederland en is net in het Engels verschenen als Two Blankets, Three Sheets. Zijn gedichtenbundel Koelkastlicht (2016) kreeg een VSB Poëzieprijs-nominatie. Al Galidi publiceerde in 2017 het verhalenboek Duizend-en-een-nachtmerries en in 2018 de dichtbundel Neem de titel serieus. In februari 2020 verschijnt zijn nieuwste boek Holland.

(Libanon, 1956) brak in 2004 internationaal door met haar debuutroman B as in Beirut. Het verhaal wordt verteld door vier verschillende vrouwen die moeten leren leven met de gevolgen van de burgeroorlog. Het meest indringend is het verhaal van Warda, die gek wordt van verdriet en schuldgevoel omdat haar vader is omgekomen bij een bomaanslag en die vervolgens ook nog haar dochtertje verliest. In haar tweede boek Wild Mulberries (2008) beschrijft Iman Humaydan het leven in een klein Libanees dorpje in de jaren dertig van de vorige eeuw. Hoofdpersoon Sarah is een jong meisje dat droomt van een betere toekomst en een ontmoeting met haar moeder, die haar dorp en de patriarchale regels die daar heersten ontvluchtte toen Sarah nog klein was. Iman Humaydan groeide ook op in een klein Libanees dorpje maar in een tolerante familie. Haar derde roman Hayawat Okhra (2010) verteld het verhaal van een vrouw die na jaren van ballingschap terugkeert en haar eigen stad en verleden reconstrueert. Hayawat Okhra komt eind 2011 uit in het Frans en Engels. Humaydan studeerde sociologie in Beiroet en is werkzaam als onderzoeker, journalist en zij initieert en implementeert ontwikkelingsprojecten op het Libenase platteland.

(1979) is een muzikale duizendpoot die al vanaf haar elfde haar eigen liedjes zingt en speelt. Daarbij begeleidt ze zichzelf op verschillende instrumenten zoals piano, banjo, ukelele en gitaar. Een van haar laatste grote projecten is Muzikaal Verhaal, een serie familievoorstellingen in de Rotterdamse Doelen. Ze schreef er de muziek voor die werd gespeeld door het Rotterdams Philharmonisch Orkest, maar ook de verhalen, die werden voorgelezen door onder andere Anneke Blok en Wilfried de Jong. In september 2010 verscheen bovendien haar eerste soloalbum Lege plaatsen in de stad met schijnbaar onschuldige liedjes over het dagelijks leven. Samen met Ellen Kromhout maakte ze de PrivéCarré, een minivoorstelling in een zelfgebouwd theater op wielen. Hiermee was ze zomer 2010 te zien op Oerol en het Amsterdamse Fringefestival. Als helft van het duo Kirke won ze in 1997 de Grote Prijs van Nederland in de categorie singer-songwriter. Lotte van Dijck componeerde ook filmmuziek o.a. voor Sextet van Eddy Terstal en Jongens zijn we van Tomas Kaan.

(1975) toont in zijn dichtwerk zijn fascinatie voor het onbekende en ongrijpbare. De titel van zijn debuutbundel De vloeibare jongen (2005) is wat dat betreft veelzeggend. Niets is wat het lijkt, personages vloeien in elkaar over, een jongen lost op in water en spoelt weg met de rivier. Ook in zijn tweede bundel Kranen open (2009), laat Möhlmann zijn fantasie de vrije loop. Opvallend is dat zinswendingen of motieven van het ene gedicht soms woordelijk terugkeren in een ander gedicht. Möhlmann studeerde Nederlands, organiseerde programma’s in literair theater Perdu en was een van de oprichters van het poëzietijdschrift Zanzibar en de literatuursite www.literairnedeland.nl. Hij werkt momenteel als beleidsmedewerker poëzie bij het Nederlands Letterenfonds en is redacteur van het poëzietijdschrift Awater. Möhlmann stelde diverse bloemlezingen samen met werk van andere dichters, zoals Dit zijn de daden waar ik mens voor was – De mooiste gedichten van Martinus Nijhoff (2008). Bij Van Gennep verscheen in 2007 de bundel Geboorte in meer dan 50 gedichten.

(1970) maakt radio- en televisieprogramma’s over onderwerpen die haar raken. Zoals Drona & ik, een filmportret van een 9-jarig autistisch jongetje, gezien door de ogen van zijn drie jaar oudere broer. Vaak spelen kinderen een rol in haar werk. Van Campen weet een grote spanningsboog te creëren zoals in Van de Wolven.Tsjetsjeens fotoalbum in geluid waarin een sluipschutter een vrouw met kind langdurig onder schot houdt. De regisseuse verlegt haar grenzen graag, maar soms kiest ze juist thema’s die heel dichtbij haar staan. Een voorbeeld daarvan is Terreur in de kerk over de verwikkelingen in een klooster waar haar vader zich een tijdje terugtrekt. Met Eeuwige Moes, een portret van een Hollandse groenteteler die besluit om naar Zweden te emigreren, oogstte ze internationaal veel succes. Van Campen studeerde geschiedenis en werkte bij verschillende omroepen zoals de NMO, NPS, Radio Noord-Holland en de VPRO. Sinds 2003 maakt ze deel uit van het mede door haar opgerichte collectief radiomakers Desmet. Haar werk is meermalen bekroond in binnen- en buitenland.