(Teheran, 1966) ontvluchtte in 1983 het regime van Ayatolla Khomeiny in Iran. Na zes jaar in Kabul, waar hij medicijnen studeerde, kwam hij op uitnodiging in 1989 naar Nederland. Hij studeerde strafrecht, volkerenrecht en filosofie aan de Katholieke Universiteit Brabant in Tilburg. In juni 2003 promoveerde hij op een onderzoek naar de Waarheids- en Verzoeningscommissie van Zuid-Afrika. Er staan twee dichtbundels op zijn naam: Mensenherfst (waarin hij fragmenten van een cultuur in ballingschap illustreert) en Verrijzenis van Woorden. Hij is columnist bij het NRC Handelsblad en schrijft regelmatig stukken voor de opiniepagina’s van dagbladen. Sinds 1 juni 2005 is hij hoogleraar Sociale cohesie, burgerschap en multiculturaliteit aan de faculteit der Rechtsgeleerdheid van de Universiteit Leiden. Naast zijn wetenschappelijk werk treedt Ellian geregeld op de voorgrond in het debat over de multiculturele samenleving. Dit jaar publiceerde hij Hoe nog verder? 42 visies over de toekomst, Dialoog met Mohammed en Brieven van een Pers.

(Zuid-Afrika, 1952) is behalve dichter, schrijver en academicus ook een geliefd voordrachtkunstenaar. Verschillende poëziebundels van Krog werden vertaald in het Nederlands. Haar boek Country of My Skull (De Kleur van je hart, 2000 en in 2004 verfilmd) is een persoonlijk getint verslag van de zittingen van de Waarheidscommissie van Desmond Tutu. Haar autobiografische herinneringen A Change of Tongue (2003) verschenen in 2009 in het Nederlands als Een Andere Tongval. Krogs werk is met verschillende prijzen bekroond, zoals de Hertzogprijs in Zuid-Afrika en de Gouden Ganzenveer die ze in 2018 in Nederland kreeg uitgereikt. Hoe zeg je dat, een bloemlezing uit haar eigen werk, en Niets liever dan zwart verschenen in 2010, gevolgd door onder meer Waar ik jou word (gedichten), Hoe alles hier verandert (non-fictie) en, januari 2020, de tweetalige uitgave Broze aarde.

(1958-2009) was dichter, schrijver en publicist en werkte als vaste columnist voor de Forum-pagina en Cicero van de Volkskrant. Eerder was Zeeman chef kunstredactie bij de Volkskrant en van 2006-2007 correspondent in Rome. Sinds 1997 was hij als adviseur en gespreksleider betrokken bij festival Winternachten. In 2006 verscheen Wie Kan het Paradijs Weerstaan, een briefwisseling met Abdelkader Benali, waarin beide schrijvers van gedachten wisselen over politiek, het leven, de liefde en literatuur. In 2002 ontving Zeeman de Gouden Ganzenveer, vanwege zijn verdiensten voor de Nederlandse literatuur. Zeeman verwierf in de jaren negentig bekendheid als gespreksleider door zijn maandelijkse boekenprogramma 'Laat op de avond na een korte wandeling', dat later 'Zeeman met boeken' ging heten. In 1991 publiceerde hij zijn eerste dichtbundel Beeldenstorm, waarvoor hij de C. Buddingh-prijs ontving. Zijn tweede bundel, Verhoudingen, verscheen in 1995. In datzelfde jaar publiceerde hij ook de verhalenbundel De Verduistering. In 2009 overleed hij aan de gevolgen van een hersentumor.