(Amsterdam, 1963) studeerde Nederlands aan de UvA. Sinds 1989 is hij actief in de literaire journalistiek, aanvankelijk voor Vrij Nederland, vanaf 1992 voor de Volkskrant. Hij schrijft kritieken, interviews, columns en necrologieën en is er nu redacteur boeken. In 2011 verscheen Eindelijk Sneeuw, twaalf winterse verhalen over kunstenaars, schrijvers en boeken, van de Amsterdamse stadsgezichten van Willem Witsen tot de tranen van mevrouw Dickens. Selecties uit zijn recensies en interviews kwamen uit in boekvorm zoals Langzaam lopen is al verdacht  1999), De ongeneeslijke lezer – een werkboek (2002), Het woord is aan de schrijver (2005) en De Broodschrijver (2006), over de Herman Brood-biografie van Bart Chabot. In 2012 publiceerde hij Kreten uit een urn, een lezing over de criticus in deze tijd. In 2015 verscheen zijn tekst Naar boven met Brakman bij de onthulling van het Brakman-monument in Enschede.

(1960, Den Haag) emigreerde in 1967 van Nederland naar Australië, studeerde daar Nederlands, Engels, retorica en filosofie, werd verpleger en debuteerde in 1998 als schrijver. Zijn bestseller Lelieblank, scharlakenrood (2002) over een jonge prostituee in het Victoriaanse Londen, betekende zijn internationale doorbraak. In Dickens-achtige taferelen doorspekt met Freudiaanse, post-Marxistische en feministische thema’s beschrijft hij hoe ze gouvernante wordt en na haar ontslag samen met haar pupil weet te overleven. In 2015 verscheen Het boek van wonderlijke nieuwe dingen over de liefde tussen een dominee die naar een andere planeet gaat en zijn vrouw, die thuisblijft en brieven van hem krijgt. Hij schreef deze succesroman in de periode dat hij zijn vrouw Eva verloor aan kanker. Hij zei nooit meer te willen schrijven, maar toch kwam er Tot leven, een dichtbundel ter nagedachtenis aan de liefde van zijn leven.