(Amsterdam, 1963) studeerde Nederlands aan de UvA. Sinds 1989 is hij actief in de literaire journalistiek, aanvankelijk voor Vrij Nederland, vanaf 1992 voor de Volkskrant. Hij schrijft kritieken, interviews, columns en necrologieën en is er nu redacteur boeken. In 2011 verscheen Eindelijk Sneeuw, twaalf winterse verhalen over kunstenaars, schrijvers en boeken, van de Amsterdamse stadsgezichten van Willem Witsen tot de tranen van mevrouw Dickens. Selecties uit zijn recensies en interviews kwamen uit in boekvorm zoals Langzaam lopen is al verdacht  1999), De ongeneeslijke lezer – een werkboek (2002), Het woord is aan de schrijver (2005) en De Broodschrijver (2006), over de Herman Brood-biografie van Bart Chabot. In 2012 publiceerde hij Kreten uit een urn, een lezing over de criticus in deze tijd. In 2015 verscheen zijn tekst Naar boven met Brakman bij de onthulling van het Brakman-monument in Enschede.

(Nieuwendijk, 1991) is schrijver en dichter. Rijneveld won in 2020 als eerste Nederlandse schrijver de International Booker Prize voor The Discomfort of Evening, de Engelse vertaling door Michele Hutchison van zijn romandebuut De avond is ongemak (2018). Zijn eerste bundel Kalfsvlies (2015) bekroond met de C. Buddingh'-prijs werd in 2019 gevolgd door de bundel Fantoommerrie. Zijn gedichten zijn als raadselachtige prozaverhalen waarbij vooral de sterke metaforen opvallen. Hij schrijft over grote thema’s als dood en eenzaamheid, en over ervaringen als plattelandskind dat in de grote stad gaat studeren.  In 2021 verscheen zijn tweede roman Mijn lieve gunsteling waarin een veearts en de dochter van een boer een obsessieve fascinatie voor elkaar ontwikkelen. Zijn dichtbundel Komijnsplitsers. (2022) onderzoekt wat het betekent om te wonen: in een huis, in jezelf en in verhoudingen tot anderen. Datzelfde jaar verscheen het Boekenweekessay, Het warmtefort, van zijn hand.

Instagram: @lucasrijneveld