(Amsterdam, 1963) studeerde Nederlands aan de UvA. Sinds 1989 is hij actief in de literaire journalistiek, aanvankelijk voor Vrij Nederland, vanaf 1992 voor de Volkskrant. Hij schrijft kritieken, interviews, columns en necrologieën en is er nu redacteur boeken. In 2011 verscheen Eindelijk Sneeuw, twaalf winterse verhalen over kunstenaars, schrijvers en boeken, van de Amsterdamse stadsgezichten van Willem Witsen tot de tranen van mevrouw Dickens. Selecties uit zijn recensies en interviews kwamen uit in boekvorm zoals Langzaam lopen is al verdacht  1999), De ongeneeslijke lezer – een werkboek (2002), Het woord is aan de schrijver (2005) en De Broodschrijver (2006), over de Herman Brood-biografie van Bart Chabot. In 2012 publiceerde hij Kreten uit een urn, een lezing over de criticus in deze tijd. In 2015 verscheen zijn tekst Naar boven met Brakman bij de onthulling van het Brakman-monument in Enschede.

(Israël, 1972) is een Israëlische schrijfster uit een Iraans joodse familie. Behalve succesromans schrijft ze poëzie, maakte ze een kinderboek en werkt ze als presentator en scenarioschrijfster voor tv. Haar derde roman Grensleven, eind 2016 in Nederland verschenen, zorgde voor grote controverse in Israël. Een commissie wilde de bekroonde roman over de liefde tussen een joodse vrouw en een Palestijnse man op de leeslijst zetten voor Israëlische middelbare scholieren. Maar daar stak het Israëlische ministerie van educatie een stokje voor omdat het assimilatie en huwelijken tussen twee culturen zou bevorderen. Een jaar later werd het boek toch op de lijst gezet en sindsdien is de roman een bestseller. Ook haar twee eerste romans Perzische bruiden (1995) en Onze bruiloften (1999) verschenen in het Nederlands.