Overal op de wereld worden films gemaakt. Films 'spreken' een universele taal en zijn tegelijk cultureel bepaald. Gerlinda Heywegen toont in Colony of images hoe vrij film werkelijk is en ons, het publiek, vooral ook die indruk wil geven. De filmfragmenten die ze vertoont, mooi en slecht, uit o.a. kolonisatiefilms gedraaid in Congo en uit hedendaagse arthouse (bijv. Claire Denis met de in Afrika gedraaide films Beau travail en White Material) kleuren dit filmcollege dat misschien meer vragen oproept dan antwoorden geeft. Want de wereld, zeker ook de filmwereld, is een kolonie van beelden. Hoe belangrijk is het om films te dekoloniseren, te ontdoen van (kwetsende) stereotyperingen? Wanneer sluit een film je uit, onderdrukt je of is juist inclusief? En kan dat laatste wel?