(Amsterdam, 1963) studeerde Nederlands aan de UvA. Sinds 1989 is hij actief in de literaire journalistiek, aanvankelijk voor Vrij Nederland, vanaf 1992 voor de Volkskrant. Hij schrijft kritieken, interviews, columns en necrologieën en is er nu redacteur boeken. In 2011 verscheen Eindelijk Sneeuw, twaalf winterse verhalen over kunstenaars, schrijvers en boeken, van de Amsterdamse stadsgezichten van Willem Witsen tot de tranen van mevrouw Dickens. Selecties uit zijn recensies en interviews kwamen uit in boekvorm zoals Langzaam lopen is al verdacht  1999), De ongeneeslijke lezer – een werkboek (2002), Het woord is aan de schrijver (2005) en De Broodschrijver (2006), over de Herman Brood-biografie van Bart Chabot. In 2012 publiceerde hij Kreten uit een urn, een lezing over de criticus in deze tijd. In 2015 verscheen zijn tekst Naar boven met Brakman bij de onthulling van het Brakman-monument in Enschede.

(België, 1984) noemt zichzelf poëzie-cabaretière. Ze maakt filmpjes, schrijft columns en trekt door Vlaanderen met haar eigen avondvullende programma Het is de moeite om poëzie dichter bij het publiek te brengen. In haar poëziecabaret steekt ze de draak met de traditionele poëzievoordracht die dichters én publiek soms een ongemakkelijk gevoel bezorgt. Vanhauwaert studeerde Woordkunst op het Conservatorium in Antwerpen, waar ze nu ook zelf lesgeeft. Ze schreef columns voor De Morgen en maakte bijdrages voor het cultuurprogramma Bar du Matin op Radio 1. Voor haar debuutbundel Ik ben mogelijk uit 2011 kreeg ze de Vrouw Debuut Prijs. Met haar tweede dichtbundel Wij zijn evenwijdig (2014) kreeg ze de Herman de Coninck Publieksprijs en de Hugues C. Pernathprijs 2015. Ze werd met deze bundel tevens genomineerd voor de VSB Poëzieprijs 2016. In 2012 was ze finalist van het Wereldkampioenschap Poetry Slam en in 2014 van het Leids Cabaret Festival. Voor de Vlaamse tv trok ze in 2014 de straat op om mensen op onverwachte plaatsen te laten kennismaken met poëzie.