(Amsterdam, 1963) studeerde Nederlands aan de UvA. Sinds 1989 is hij actief in de literaire journalistiek, aanvankelijk voor Vrij Nederland, vanaf 1992 voor de Volkskrant. Hij schrijft kritieken, interviews, columns en necrologieën en is er nu redacteur boeken. In 2011 verscheen Eindelijk Sneeuw, twaalf winterse verhalen over kunstenaars, schrijvers en boeken, van de Amsterdamse stadsgezichten van Willem Witsen tot de tranen van mevrouw Dickens. Selecties uit zijn recensies en interviews kwamen uit in boekvorm zoals Langzaam lopen is al verdacht  1999), De ongeneeslijke lezer – een werkboek (2002), Het woord is aan de schrijver (2005) en De Broodschrijver (2006), over de Herman Brood-biografie van Bart Chabot. In 2012 publiceerde hij Kreten uit een urn, een lezing over de criticus in deze tijd. In 2015 verscheen zijn tekst Naar boven met Brakman bij de onthulling van het Brakman-monument in Enschede.

(Geldrop, 1979) debuteerde in 2010 met De eerste hond in de ruimte, over jongeren die zich nachtenlang te buiten gaan aan techno en xtc, waarin hij thema’s aansnijdt als eenzaamheid, verslaving en relaties. De gebundelde verhalen verschenen eerder in het Vlaamse literaire tijdschrift DW B. Zijn tweede roman, Het licht (2012), die de longlist van de Gouden Boekenuil haalde, ging wederom over een groep vrienden die samen naar muziek luisteren, experimenteren met drugs en seks en eindeloos in de weer zijn met sociale media, totdat hun leven wordt verstoord door een reeks zelfmoorden. In 2014 volgde zijn poëziedebuut Niemand had er enig idee van wat er aan de hand was, dat werd genomineerd voor de C. Buddingh’-prijs. In zijn gedichten roept Van Rooij vaak een ongemakkelijke, geladen sfeer op door citaten uit hun verband te trekken. Hij toont zo een wereld die steeds weer ontsnapt aan onze plannen en verwachtingen.