(Amsterdam, 1963) studeerde Nederlands aan de UvA. Sinds 1989 is hij actief in de literaire journalistiek, aanvankelijk voor Vrij Nederland, vanaf 1992 voor de Volkskrant. Hij schrijft kritieken, interviews, columns en necrologieën en is er nu redacteur boeken. In 2011 verscheen Eindelijk Sneeuw, twaalf winterse verhalen over kunstenaars, schrijvers en boeken, van de Amsterdamse stadsgezichten van Willem Witsen tot de tranen van mevrouw Dickens. Selecties uit zijn recensies en interviews kwamen uit in boekvorm zoals Langzaam lopen is al verdacht  1999), De ongeneeslijke lezer – een werkboek (2002), Het woord is aan de schrijver (2005) en De Broodschrijver (2006), over de Herman Brood-biografie van Bart Chabot. In 2012 publiceerde hij Kreten uit een urn, een lezing over de criticus in deze tijd. In 2015 verscheen zijn tekst Naar boven met Brakman bij de onthulling van het Brakman-monument in Enschede.

(1973) won in oktober 2015 de Bronzen Uil voor Muidhond. Deze debuutroman, over de jonge pedoseksueel Jonathan, kreeg in de pers louter vier en vijf sterren. Bij gebrek aan bewijs is de hoofdpersoon vrijgesproken van een zedenmisdrijf met een kind. Hij trekt in bij zijn astmatische, gelovige moeder en is vastbesloten niet weer de fout in te gaan. Hij werkt gedisciplineerd aan de oefeningen die hij van de gevangenispsycholoog heeft gekregen als voorbereiding op een tbs-behandeling. Maar dan ontmoet hij zijn tienjarige buurmeisje, dat steeds vaker zijn nabijheid zoekt… 'Inge Schilperoord is stilistisch sterk, en schrijft empathisch, maar ook beheerst. Het verhaal is wreed en mooi tegelijk', schreef Elsevier. Inmiddels zijn de Engelse, Italiaanse en Franse vertaalrechten en de filmrechten van Muidhond verkocht. Schilperoord werkt als forensisch psycholoog in onder andere het Pieter Baan Centrum en schrijft voor NRC Handelsblad, Psychologie Magazine en Crossing Border Magazine.