(Den Haag, 1951) is sinoloog, japanoloog, journalist en schrijver. In zijn omvangrijke oeuvre zijn de Aziatische cultuur, democratie, religie, politiek, het islamitisch fundamentalisme en de nasleep van de Tweede Wereldoorlog terugkerende thema's. Zijn essays verschijnen onder meer in The New York Times, The Guardian, NRC en The New York Review of Books. Buruma groeit op in Den Haag als zoon van een Britse moeder en een Nederlandse vader. In Hun beloofde land, mijn grootouders in tijden van liefde en oorlog vertelt Buruma het verhaal van zijn in Londen geboren Duits-Joodse grootouders. Hij is sinds 2003 hoogleraar democratie, mensenrechten en journalistiek in New York. In 2008 ontving hij de Erasmusprijs.

(Amsterdam, 1963) studeerde Nederlands aan de UvA. Sinds 1989 is hij actief in de literaire journalistiek, aanvankelijk voor Vrij Nederland, vanaf 1992 voor de Volkskrant. Hij schrijft kritieken, interviews, columns en necrologieën en is er nu redacteur boeken. In 2011 verscheen Eindelijk Sneeuw, twaalf winterse verhalen over kunstenaars, schrijvers en boeken, van de Amsterdamse stadsgezichten van Willem Witsen tot de tranen van mevrouw Dickens. Selecties uit zijn recensies en interviews kwamen uit in boekvorm zoals Langzaam lopen is al verdacht  1999), De ongeneeslijke lezer – een werkboek (2002), Het woord is aan de schrijver (2005) en De Broodschrijver (2006), over de Herman Brood-biografie van Bart Chabot. In 2012 publiceerde hij Kreten uit een urn, een lezing over de criticus in deze tijd. In 2015 verscheen zijn tekst Naar boven met Brakman bij de onthulling van het Brakman-monument in Enschede.

(1977) is islamoloog en columnist van dagblad Trouw en het tijdschrift Volzin. Ze groeide op als dochter van een Nederlandse moeder en een half-Indiase, islamitische vader. De oom van haar vader was Inayat Khan, de grondlegger van het westerse soefisme. Na haar studie vertrok ze naar Syrië waar ze de ‘echte islam’ wilde leren kennen en ervoer dat vrouwen niet zo onderdrukt worden als men in het westen vaak denkt. In 2012 raakte ze in opspraak nadat ze in haar column in Trouw had geschreven dat ze iemand ‘met liefde een stomp op de neus’ zou verkopen als hij de profeet Mohammed zou beledigen. Youskine wilde aanvankelijk met haar pen de wereld verbeteren, maar is de illusie dat ze dat kan inmiddels kwijtgeraakt. Ze hekelt het islamdebat in Nederland: “Er is geen kennis meer. Als dit zo doorgaat, raakt Nederland intellectueel en spiritueel leeg.” Toch blijft ze ernaar streven om al schrijvend de kennis van de islam in Nederland te vergroten.