(Amsterdam, 1963) studeerde Nederlands aan de UvA. Sinds 1989 is hij actief in de literaire journalistiek, aanvankelijk voor Vrij Nederland, vanaf 1992 voor de Volkskrant. Hij schrijft kritieken, interviews, columns en necrologieën en is er nu redacteur boeken. In 2011 verscheen Eindelijk Sneeuw, twaalf winterse verhalen over kunstenaars, schrijvers en boeken, van de Amsterdamse stadsgezichten van Willem Witsen tot de tranen van mevrouw Dickens. Selecties uit zijn recensies en interviews kwamen uit in boekvorm zoals Langzaam lopen is al verdacht  1999), De ongeneeslijke lezer – een werkboek (2002), Het woord is aan de schrijver (2005) en De Broodschrijver (2006), over de Herman Brood-biografie van Bart Chabot. In 2012 publiceerde hij Kreten uit een urn, een lezing over de criticus in deze tijd. In 2015 verscheen zijn tekst Naar boven met Brakman bij de onthulling van het Brakman-monument in Enschede.

(Portugal, 1972) zong jazz en andere Portugese muziek toen ze op haar 18e gegrepen werd door het werk van fadozangeres Amália Rodrigues. Sindsdien is zij een van de belangrijkste vertolkers en vernieuwers van dit Portugese levenslied. Met haar stem is ze in staat om de melancholieke fado toch vrolijk te laten klinken. Ze debuteerde in 1996 in Nederland als fadozangeres, het jaar waarin Cristina Branco, haar eerste cd, hier verscheen. Daarna vergrootte ze haar schare fans in Nederland met de cd O Descobridor (2002), waarop ze vertaalde gedichten van Slauerhoff zingt. Later nam ze samen met Bløf het nummer Herinnering aan later op en zong ze een versie van Dansen aan zee van deze Nederlandse groep. Branco vertolkte ook verzen van Portugese dichters als Camões, Pessoa, David Mourão-Ferreira, José Afonso en werk van o.a. Paul Éluard, Léo Ferré en Alfonsina Storni. Met haar  pianist João Paulo, die haar tevens begeleidt, zette ze speciaal voor festivaleditie 2015 Ode aan mijn jas van Remco Campert op muziek.