(Curaçao, 1943) is docent Papiamentu, Spaans en Sport op de Scholengemeenschap Banda Bou op Curaçao. Baromeo schrijft in het Papiamentu. Hij ontving de Chapi di Plata van de Fundashon Pierre Lauffer voor zijn tweede roman E Parto (1995). In deze historische roman beschrijft hij de geboorte van een nieuw Curaçaos bewustzijn sinds de revolte van mei 1969. Eerder verscheen van hem de korte roman Pal’i Bida (1990)
WIN 2003

(Suriname, 1936) debuteerde met Hoe duur was de suiker? (1987), de roman die haar op slag de bekendste schrijver van Suriname maakte en die in 2013 werd verfilmd. Als een van de eersten beschreef McLeod de geschiedenis, het slavernijverleden en de kolonisatie van haar land vanuit een Surinaams perspectief. Inmiddels expert op dat gebied geeft ze colleges over het slavernijverleden aan diverse Amerikaanse en Canadese universiteiten, en organiseert ze educatieve tochten langs vroegere Surinaamse plantages en stadswandelingen door Paramaribo. Ze schreef andere historische romans, waaronder De Vrije Negerin Elisabeth, gevangene van kleur (1992), studies, kinderboeken en -musicals. Haar laatste boek, No kwik in het bos (2017) is een jeugdroman over een tienjarig meisje en de gevaren van kwik bij goudwinning. McLeod is een dochter van Johan Ferrier, de eerste president van Suriname.

(Curaçao, 1936) studeerde Nederlands in Leiden. Hij doceerde in Amsterdam en werkte van 1975 tot 1981 aan de lerarenopleiding in Suriname. Daarna keerde hij terug naar Curaçao en werd hoofd van het taalbureau Instituto Lingwistiko Antiyano. Hij is oprichter van een Papiamentstalige school op humanistische grondslag: Kolegio Erasmo. Hij schrijft verhalen, essays, poëzie en romans. Zijn succesvolle debuutroman Dubbelspel (1973) wordt momenteel verfilmd. Na Dubbelspel verschenen o.a. de romans Nobele wilden (1979) en De laatste vrijheid (1995), waarvoor hij in 2001 de Cola Debrotprijs kreeg. In november 2001 verscheen de verhalenbundel De eeuwige hond. Zijn meest recente roman, De deserteurs, verscheen in 2006.

(Willemstad, Curaçao 1945) heeft haar liefde voor het vertellen van verhalen van haar moeder Lula die de sterren van de Caribische hemel kon vertellen. Als tiener schreef ze al agenda’s vol gedichten die alleen zij kon lezen. Vanaf 1963 werkte ze 10 jaar als onderwijzeres op de basisschool. In 1967 speelde ze in het amateurtheater onder regie van o.a. Henk van Ulsen en Tone Brulin die in haar talent geloofden en haar stimuleerden om zich verder te bekwamen in de theaterkunst. In 1974 bezocht ze de theaterschool te Amsterdam waar ze in 1980 als dramadocent en regisseur afstudeerde met het stuk Bai pa bini bèk. Regisseurs als Burny Every, Peter Tuinman, Henk Tjon en John Leerdam en het vertellen van verhalen binnen het kader van het kinderboekenfestival van Stichting NANA hebben de vlam voor theater en storytelling getransformeerd in liefde voor de schrijfkunst. Laura heeft haar gedichten en verhalen nog niet gepubliceerd, maar als deze door hun rijpingsproces heen zijn zullen zij zelf de weg naar hun publicatie vinden. WIN 2003

Werd geboren op Bonaire, en is van Venezolaanse afkomst. Op dit moment is ze bekend vanwege haar talkshow op de Antilliaanse televisie. Ze schreef de dichtbundels 18 Poema di amor y un janto desesperá (1974), Desahogo (1974), Desahogo II(1975), Penumbra (1979) en Elegía na un Tata deskonosi... (1994).

(Rotterdam, 1945) schrijft romans, verhalen, essays, lezingen en columns met een sterke historische interesse. Ze debuteerde met Tine of de dalen waar het leven woont (1987), een fictieve biografie van de eerste vrouw van Multatuli. Haar De naam van de vader werd in 1994 bekroond met de Multatuliprijs. Ze schreef Pelican Bay (2002) over het slavernijverleden in de Cariben en in Nederland. In 2012 verscheen de roman Vrij man, het verhaal van een arts/jurist in de 17e eeuw en in 2013 de essaybundel Schatplicht. Haar roman Aan het eind van de dag (2016) is zowel een portret van een carrièrevrouw, als een tijdsbeeld van de tweede helft van de 20e eeuw. De val van Thomas G. (2020) gaat over de uitgever van een controversieel boek. Haar oeuvre is bekroond met de Constantijn Huygens-prijs 2018.

(Curaçao, 1960) is schrijver, toneelschrijver, acteur en docent. Hij debuteerde in de jaren negentig en publiceerde o.a. bundels met verhalen en gedichten zoals Rueda di fe en Djis kant'i Bo/Heel dicht naast mij. Ook schreef hij enkele kinderboeken en trad hij op tijdens boeken- en theaterfestivals in vele landen. Zijn monoloog Ninga bon presenteerde hij met veel succes bij vele gelegenheden. Een andere one-man show van Colastica is Fo'i bo kuenta, een tragikomische mengeling van verhalen, gedichten, sketches, muziek en liederen. Als schrijver en podiumkunstenaar heeft hij in alle werelddelen gewerkt en nam deel aan internationale literatuurfestivals zoals Een zee van verlangen (2001), Winternachten en Krusa Laman in Den Haag, Aruba, Curaçao en Bonaire. In 2006 ontving hij de hoogste culturele onderscheiding van Curaçao, de Cola Debrot Prijs, voor zijn toneelschrijf- en theaterwerk. Hij schreef een roman voor jongeren in het Nederlands: Vuurwerk in mijn hoofd. Momenteel is hij – met dank aan het Nederlands Letterenfonds - writer in residence in Amsterdam om daar te werken aan een roman voor volwassenen.

(Curaçao, 1950) is dichter en voordrachtskunstenaar. Hij studeerde filosofie en theologie in Colombia en Nederland. In Utrecht rondde hij zijn studies af aan de Akademie voor Expressie door Woord en Gebaar en was daar docent dramatische expressie. Hij woont op Curaçao. Bacilio is zeer actief in het (straat)toneel, met name in Grupo di Teatro Foro, waarvan hij in de jaren zeventig en tachtig de artistiek leider was. Hij produceerde en presenteerde culturele televisieprogramma's en bekwaamde zich verder in de voordracht van orale literatuur en geschreven ritmische poëzie, het genre dat hij zelf schrijft. Bacilio schrijft over het koloniale verleden, de indianen, de slavernij en de dominante en verwarrende opstelling van Nederland. Maar er is ook veel tederheid en erotiek in zijn werk. Zijn gedichten zijn gepubliceerd in verscheidene boeken en tijdschriften. In 2000 verscheen de dichtbundel Kueru Marká.

(Grobogan, Midden-Java, 1965) studeerde taal- en letterkunde in Jakarta, was leerling van de dichter Rendra en werkte lange tijd als akteur in diens Bengkel Teater. Daarna richtte hij het Teater Matahari op. Zijn gedichten verschenen in tijdschriften als Horison, Republika en Media Indonesia. Hij publiceerde o.m. de gedichtenbundel Persetubuhan Liar (1992). In Jakarta nam hij deel aan de Istuqual International Poetry Reading and Workshop. Enkele malen was hij te gast bij festival Winternachten in Den Haag. Hij is intensief betrokken bij het Teater Utan Kayu, een alternatief cultureel centrum in Jakarta. Zijn voordracht is theatraal, en zijn werk is sterk betrokken op de maatschappelijke ontwikkelingen in Indonesië. Zo schreef hij een reeks gedichten naar aanleiding van zijn verblijf in Oost-Timor tijdens de onafhankelijkheidsstrijd.
WIN 2003

(Diep Rivier, Zuid-Afrika) groeide op als oudste van zeven kinderen in een moslimgezin. Als kind van twaalf schreef ze haar eerste verhaal, en stuurde het op naar Springbok Radio. Ze verliet Zuid-Afrika in 1968, en soort gedwongen vertrek, en woonde 27 jaar lang in Canada. Haar eerste bundel, 'The Middle Children', kwam uit in Canada in 1994. Daarna ging ze terug naar Zuid-Afrika. Drie romans volgden - Eyes of the Sky, The Slave Book, en Sachs Street. In The Slave Book beschrijft ze een liefdesgeschiedenis van twee slaven in de 19e eeuw in Zuid-Afrika, een liefde die door de grenzen gaat van traditie, cultuur en religie. Daarnaast schreef ze artikelen, was gespreksleider bij radio programma's over cultuur, identiteit, en religie, en maakte drie televisie documentaires. WIN 2003

(Paramaribo, 1956), Nederlandse jazz-zangeres en zangpedagoge van Surinaamse afkomst, trad over de gehele wereld op voor o.a. Nelson Mandela en Bill Clinton. Van 2013-2016 toerde ze door Nederland met ELLA!, over Ella Fitzgerald, een voorstelling die ook in 2017, 100 jaar na de geboorte van Fitzgerald, weer te zien zal zijn. Ze won twee Edisons en stond zeven keer op het North Sea Jazz Festival. Als eerste Nederlandse muzikant sleepte een platencontract binnen bij prestigieuze jazzlabel Blue Note. Denise Jannah trad o.a. op met Chick Corea, Frank Boeijen, het Rosenberg Trio en Willem Breuker. In 2002 zette ze voor Winternachten gedichten op muziek uit Nederland, Suriname, de Antillen, Zuid-Afrika en Indonesië. Hetzelfde programma bracht ze ook tijdens literaire festivals in Utrecht, Suriname, de Antillen, Zuid-Afrika en Indonesië. In 2015 toerde ze door Rusland en was ze in Nederlandse theaters te zien in een muziektheaterstuk over de emancipatiestrijd van twee vrouwen in Suriname.

(Aruba, 1957) is een van de bekendste en beste dichters van Sint Maarten. Hij woonde in Trinidad en Nederland, voordat hij zich vestigde op Sint Maarten. Daar verscheen zijn eerste bundel Illegal Truth (1991) onder de naam Ras Changa. Vanaf het midden van de jaren tachtig tot vroeg in de jaren negentig maakte hij naam vanwege zijn geloof, het Rastafari, en vooral vanwege de voordracht van zijn donderende poëzie op culturele manifestaties. Changa is niet alleen dichter, hij ontpopt zich ook als acteur. Tevens is hij actief als vakbondsmedewerker: hij heeft zich opgeworpen als organisator van de organisatie van buschauffeurs in het zuiden van St. Maarten. De grote opkomst van bus- en taxichauffeurs bij de centrale TourMap transport vergadering in 2005 was mede aan hem te danken. Zijn werk is verschenen in een bloemlezing van Sint Maartense literatuur. Hij schrijft over de multiculturaliteit van Sint Maarten. Op dat Bovenwindse eiland wonen meer dan zeventig verschillende nationaliteiten. De oorspronkelijke bevolking is inmiddels in de minderheid. Changa zet vraagtekens bij het feit dat Europeanen zich vrijelijk mogen vestigen op Sint Maarten terwijl Caribische migranten een visum nodig hebben om op het eiland te kunnen wonen. Met Winternachten trad hij op in Nederland (Den Haag) en ging hij mee op tournee in Indonesië en de Nederlandse Antillen.