(Worcester, 1953) is schrijfster, dichteres en voorvechtster van Afrikaanse vrouwen in de marge. Ze werkt aan de Universiteit van West Kaap, waar ze tevens een studie Vrouwen Studies volgt. Ferrus is lid van WEAVE (Women’s Education & Artistic Voice Expression), een kunstenaarscollectief in Kaapstad. Ze kreeg grote bekendheid door haar gedicht Tribute to Sarah Baartman, dat ze in 1998 in Utrecht schreef. Het gedicht werd vertaald en is gepubliceerd in de Franse overheidsdocumenten die nodig waren om de overblijfselen van Sarah Baartman – ofwel de Hottentot Venus, zoals ze in Europa in de negentiende eeuw bekend stond – vanuit Parijs te verschepen en uiteindelijk in 2002 in Zuid-Afrika te begraven.

(Emmen, 1964) studeerde Tropische Cultuurtechniek en was correspondent van de Volkskrant en NRC Handelsblad in Belgrado en Moskou. Over zijn verblijf schreef hij De Brug over de Tara (1994). Met journalist Bart Rijs schreef hij Srebrenica, Het Zwartste scenario (1997). In 2002 verscheen Ingenieurs van de ziel, een zoektocht naar de fundamenten van het Sovjet-systeem en de rol van schrijvers (nominatie AKO literatuurprijs 2002). Eerder verscheen De Graanrepubliek, over de strijd tussen rijke herenboeren en communistische arbeiders in Groningen. Zijn roman El Negro en ik, naar aanleiding van de geschiedenis van een opgezette Zuid-Afrikaan in een Spaans museum, verscheen in 2004 en kreeg de Gouden Uil. Zijn herziene en aangevulde De slag om Srebrenica (2015) kreeg de Prinsjesboekenprijs voor het beste politieke boek. In 2016 verscheen Een woord een woord, waarin hij de kracht van het vrije woord test onder het gewicht van terreurdreiging. Als kind maakte hij de Molukse treinkapingen van dichtbij mee; als correspondent was hij getuige van de Tsjetsjeense terreur in Rusland. Vanuit deze ingrijpende ervaringen beschrijft hij een reeks gijzeldrama’s. In Zeven dieren bijten terug (2024) ontmoet Frank Westerman zeven magnifieke beesten in het kielzog van Willem Barentsz. Onderweg raakt de lezer in de ban van het wonderlijke relaas rond zeven pooldieren en datgene wat zij ons, op onze breedtegraad, te vertellen hebben.

(Aruba, 1959) is uitgever, dichter en auteur van monologen, korte verhalen en essays. Zijn meest recente dichtbundel is 37 Poems uit 2005. Hij publiceerder verder onder meer The Salt Reaper – Poems from the flats (2005, 2004), Big Up St. Martin: Essay & Poem (1999), Brotherhood of the Spurs (1997), Quimbé – The Poetics of Sound (1991), Mothernation (1991), Love Songs Make You Cry (1989), Nativity & Dramatic Monologues for Today (1988), Born Here (1986), Maroon Lives - A Tribute to Grenadian Freedom Fighters (1983), Images in the Yard (1983), For the Mighty Gods … An Offering (1982), en Moods for Isis – Picture Poems of Love and Struggle (1978). Hij werd geboren als Harold Hermano Lake en groeide op in Sint Maarten. In Amerika studeerde hij politieke wetenschappen en massa-communicatie. Tijdens zijn studie aldaar veranderde hij zijn naam in Lasana (dichter) Sekou (strijder). In 1984 keerde hij terug naar Sint Maarten waar hij schrijver en co-regisseur was voor Traditions, het jaarlijkse theaterfestival van Sint Maarten. Hij is de samensteller van de boeken The National Symbols of St. Martin - A Primer en The Independence Papers - Readings on a New Political Status for St. Maarten. Op scholen, universiteiten en festivals in de gehele wereld heeft Sekou gastlezingen gegeven over geschiedenis, cultuur, politiek en literatuur. Zijn werk verscheen in diverse tijdschriften als The Massachusetts Review, Del Caribe en De Gids. In 1982 begon hij met House of Nehesi Publishers, een uitgeverij in Sint Maarten die werk van zowel oude als nieuwe schrijvers uitgeeft.