(Egypte, 1977) debuteerde in 2010 met Dagboek van een oude vrijster, en oogstte zoveel succes dat het binnen korte tijd was uitverkocht. In het boek - gebaseerd op het gelijknamige blog dat ze bijhield - vertelt ze hoe het is om in Egypte als vrouw alleen te leven. “ Het is het dagboek van een vrije vrouw, vanuit het gezichtspunt van mijn generatie,” zegt ze in de inleiding. Haar doel is vooral om de ogen van landgenoten te openen die alleenstaande vrouwen vaak in woord en daad veroordelen. Vrouwen op hogere leeftijd die ongetrouwd blijven en geen kinderen hebben ondervinden vaak problemen in de Egyptische maatschappij. Volgens officiële cijfers pleegden in 2009 2700 Egyptische vrouwen zelfmoord omdat zij het niet meer zagen zitten. Abeer Soliman is behalve schrijfster ook columnist bij de krant Baladna, literair agent en business development manager.

(Turkije, 1946) wordt door Orhan Pamuk 'de spreekbuis van onze fantasieën, de vrijste geest van ons proza' genoemd. In zijn scherpzinnige werk behandelt Vassaf uiteenlopende thema’s als arbeidsmigratie, geschiedschrijving– en vervalsing en het failliet van het kapitalisme. Vassaf, behalve schrijver ook een internationaal gerespecteerd psycholoog, verweeft verhalen met essayistische passages en filosofie en psychologie met literatuur. Vassaf is een leidend figuur in het publieke debat in Turkije. Hij heeft sinds 1997 een wekelijkse column in de krant Radikal. Een bundeling van deze columns verscheen in 2008 in boekvorm onder de titel Turkije, waar ben je?. De hel zij geloofd (1992), over de uitwerking van totalitarisme in het dagelijks leven, was een bestseller in Turkije en verscheen ook in het Engels. In 2008 werd het boek in het Russisch vertaald. Wij moeten nog gehoord worden uit 1983 werd in 2003 opnieuw uitgegeven en is vertaald in het Frans en het Duits. Het is een pionierswerk met scherpe observaties van Turkse arbeiderskinderen in West-Europa. Zijn meest recente boek is Mostari: A Bridge Keeper’s Diary, over de Mostar brug, die in de oorlog werd vernietigd en recent werd herbouwd. Het is in Vassaf's woorden 'een roman, een episch gedicht, en een love story van een voorbijganger die verliefd wordt op de brug'.

(Ethiopië, 1971) debuteerde in 2010 met het hartverscheurende Beneath the Lion’s Gaze (vertaald als De leeuw en de keizer). Deze roman werd door The Guardian uitgeroepen tot een van de tien beste Afrikaanse boeken van de laatste jaren. Het verhaal speelt in de jaren zeventig en begint met de laatste dagen van keizer Haile Selassie. Daarna vertelt Mengiste over het wrede regime van de socialistische Derg, dat naar schatting het leven kostte aan honderdduizenden mensen. “Ik wilde de menselijkheid en de verwoesting tonen van de mensen die leden onder dit regime”. Haar tweede roman The Shadow King (2019) werpt licht op de weinig erkende rol van vrouwelijke Ethiopische soldaten tijdens de invasie door Mussolini's Italië in 1935. Mengiste woont en werkt in New York.

(Irak, 1971) ontvluchtte zijn land in 1998 na een studie bouwkunde, kreeg asiel in Nederland en kon zich hier in 2007 legaal vestigen. Inmiddels zijn er dichtbundels, romans, waaronder Dorstige rivier (2008), en boeken met columns van hem verschenen. Hij ontving in 2000 de El Hizjra-literatuurprijs en in 2011 de Literatuurprijs van de Europese Unie. In 2013 verscheen 'Liever niet', antwoordt de liefde, een bundel met verrassende liefdeslyriek. In zijn roman Hoe ik talent voor het leven kreeg vertelt hij over zijn ervaringen tijdens zijn periode als asielzoeker in Nederland en is net in het Engels verschenen als Two Blankets, Three Sheets. Zijn gedichtenbundel Koelkastlicht (2016) kreeg een VSB Poëzieprijs-nominatie. Al Galidi publiceerde in 2017 het verhalenboek Duizend-en-een-nachtmerries en in 2018 de dichtbundel Neem de titel serieus. In februari 2020 verschijnt zijn nieuwste boek Holland.