Ezelsoortjes van Liefde

Ik was een purist, mijn boeken een heiligdom. Geen aantekeningen, geen gebroken ruggen en zeker geen ezelsoortjes. Het liefst kon je amper zien of een boek gelezen was. Zij was nuchter, zei altijd dat boeken gebruiksvoorwerpen zijn. Zij vond schoonheid in sporen.

Na bijna tien jaar samenwonen werd mijn droom van een muur die niet meer te zien is door gevulde boekenkasten werkelijkheid. Bezoekers waren meteen onder de indruk bij binnenkomst. Als ze ervoor gingen staan, zei ik: ‘die kant is van haar, en deze kant van mij’. Al die jaren hield ik onze boeken gescheiden, want ik wilde mijn leven wel delen, maar de boeken zouden altijd mijn bezit blijven. Ik brak inmiddels mijn ruggen. En zij vouwde in mijn boeken geen oortjes om.

Maar nu haar boeken niet meer in mijn woonkamer staan, wil ik niets liever dan mijn vingers laten glijden over vouwen die ze had kunnen maken. Ik heb spijt dat ik haar aantekeningen niet kan lezen en herlezen.

Nu wil ik een leven waar de gebruikssporen tastbaar zijn net zoals de delen van mij die gemarkeerd zijn door ezelsoortjes van liefde.

Door Mojdeh Feili