Louise van der Veen

(2000, zij/haar) is dichter en heeft zowel klinische technologie als filosofie gestudeerd. In haar poëzie - maar ook in haar research master cognitieve neurowetenschappen - onderzoekt ze brein, perceptie en verbeelding. In haar creatieve oeuvre wordt de mens met het daaraan vasthangende brein steeds in een nieuwe context geplaatst, om het spel tussen vervreemding en verbinding met zichzelf, anderen en omgeving te bevragen. Alles is volgens haar een beetje vreemd, zo lang je er maar goed genoeg naar kijkt. Haar gedichten verschenen bij Elders Literair, Hard//hoofd, en in de bundel Omhoog slaan (2026) van het Haagse jonge dichterscollectief FFÛH. Met Bart Lanser en Tara Zagorac vormt ze de poëzieband Wildgroei.