Anke van Oostveen

(1978, zij/haar) is een jonge schrijver. Tot voor kort dacht ze dat een schrijver de ander was. In haar schrijfwerk vraagt ze zich af hoe betrouwbaar herinneringen zijn. Ze beschouwt ze als een vorm van tijdservaring en onderzoekt hoe we onszelf nooit kunnen zien zoals anderen ons zien. Ze vindt het tegelijk prettig en lastig dat we in verschillende versies van onszelf bestaan. In een ander leven is ze trouwambtenaar, vrijwilliger in een hospice en helpt ze mensen bij hun werk. Ze werkte een tijdje voor een uiensnijfabriek in Den Haag en ja, van uien moet ze huilen. In 2026 verschijnen haar gedichten in de bundel Omhoog slaan van het Haagse jonge dichterscollectief FFÛH.