(Bali, 1944) is een van de bekendste schrijvers, dramaturgen en scenarioschrijvers van Indonesië en werkte vijftien jaar als journalist voor de tijdschriften Tempo en Zaman. In totaal heeft hij meer dan 30 romans, 40 theaterstukken, honderden korte verhalen en duizenden artikelen op zijn naam staan. In 1971 richtte hij het nog steeds internationaal succesvolle Teater Mandiri op, een experimenteel toneelgezelschap waar behalve acteurs ook ex-criminelen, analfabeten en studenten deel vanuit maken. In zijn korte verhalen wil Putu Wijaya de lezer shockeren en desoriënteren; in het gewone leven van gewone mensen plaatst hij naar eigen zeggen mentale tijdbommen. Surrealisme en absurdisme, humor en geweld vormen de pijlers van zijn verhalen. Wijaya’s werk is vertaald naar vele talen. Zijn roman Telegram, over een journalist bij een dagblad in Jakarta die problemen omzeilt door systematisch te liegen, verscheen in 1983 in het Nederlands. De verfilming van het boek was in 2001 te zien op het Rotterdams Filmfestival.

(Tunis, 1960) is schrijver, essayist, reiziger, veelgevraagd debatvoorzitter. Hij publiceerde fictie en non-fictie, was directeur van De Balie, en oprichter van de literaire boekhandel Perdu en van het cultureel centrum De Tolhuistuin, allebei in Amsterdam. Hij acteerde met Enkidu Khaled in de door hun gezamenlijk gerealiseerde documentaire theatervoorstelling Bagdad. Uit nieuwsgierigheid naar hoe kunstenaars na een crisis de stad opnieuw uitvinden reisde hij naar Sarajevo, Beirut, Tirana, Algiers, New York, Kiev, Jakarta en Qamishlo. Op uitnodiging van PAX schreef hij Srebrenica & PAX 1995-2020, een overzicht van 25 jaar steunverlening aan de Vereniging Vrouwen van Srebrenica door het IKV en PAX, naar aanleiding van de genocide in Bosnië. In 2021 verscheen Gastvrijheid, waarin hij in een mix van reisverhalen, observaties, herinneringen en verbeelding op zoek gaat naar de kunst van de gastvrijheid.