(België, 1971) is auteur, historicus en archeoloog, bekend om zijn veelzijdige bijdragen aan de literatuur en het intellectuele discours. Hij is momenteel Denker der Nederlanden. Bij zijn aanstelling verscheen De wereld en de aarde (2025) waarin hij een grensverleggend voorstel doet om ons denken – en onze politiek – radicaal te verbreden. Want het grootste veiligheidsvraagstuk van onze tijd is niet de wereld met onderlinge conflicten, maar de aarde die meer en meer ontregeld raakt. Zijn oeuvre bestrijkt een scala aan genres, waaronder historische non-fictie, poëzie en theater. Tot zijn bekendste werken behoren Congo (2010), over de verbijsterende geschiedenis van het land, en Revolusi (2020) dat de onafhankelijkheidstrijd van Indonesië met de verhalen van ooggetuigen in een mondiaal perspectief plaatst. Naast zijn literaire werk staat Van Reybrouck bekend als 'een van de toonaangevende intellectuelen van Europa' (Tagesspiegel), wiens ideeën betrekking hebben op thema's als democratie, klimaat en kolonialisme. Hij publiceert regelmatig opiniestukken in internationale publicaties. 

Bekijk de website van David Van Reybrouck
Instagram: @david.vanreybrouck

is geboren in Nigeria. Hij was daar docent en journalist, en verhuisde naar Engeland, waar hij African Writing Fellow werd bij de Universiteit van East Anglia. In 2002 publiceerde hij zijn eerste roman, Waiting for an Angel. Met zijn werk kreeg hij vele prijzen, zoals de Cain Prize in 2001, en de Commonwealth Writers Prize in 2003. In 2005/2006 werd hij de Chinua Achebe Fellow bij het Bard College in New York. In 2006 was hij co-redacteur van de British Council's anthology, New Writing 14. Voor zijn tweede roman, Measuring Time, kreeg hij de Virginia Library Foundation Fiction Award in 2008. Zijn derde roman, Oil on Water, kwam uit in de V.S. in 2011. Zijn anthologie The Granta Book of the African Short Story verscheen in september 2011. Habila doceert Creative Writing aan de George Mason Universiteut in Fairfax, Virginia, waar hij woont met zijn vrouw en drie kinderen.

(Zimbabwe, 1971) debuteerde in 2009 succesvol met de verhalenbundel An Elegy for Easterly (De Danskampioen). Daarna volgden haar eerste roman The Book of Memory (2015) en een tweede verhalenbundel in 2016, Rotten Row. Out of Darkness, Shining Light, haar nieuwste boek (de Nederlandse vertaling Vanuit het duister stralend licht verschijnt januari 2020), verhaalt over de hachelijke, maandenlange tocht die 69 arbeiders in 1873 maakten om het lichaam van ontdekkingsreiziger David Livingstone van midden-Afrika naar de kust van Zanzibar te brengen, waar het uiteindelijk in Engeland wordt begraven. “Ik schrijf de geschiedenis van de zwarte mensen in Zimbabwe, zij waarover nooit wordt gepraat.” Gappah studeerde rechten in Zimbabwe en Cambridge, werkte als advocaat en woont in Berlijn als artist in residence. Ze ontving vele internationale prijzen voor haar werk.

(Irak, 1971) ontvluchtte zijn land in 1998 na een studie bouwkunde, kreeg asiel in Nederland en kon zich hier in 2007 legaal vestigen. Inmiddels zijn er dichtbundels, romans, waaronder Dorstige rivier (2008), en boeken met columns van hem verschenen. Hij ontving in 2000 de El Hizjra-literatuurprijs en in 2011 de Literatuurprijs van de Europese Unie. In 2013 verscheen 'Liever niet', antwoordt de liefde, een bundel met verrassende liefdeslyriek. In zijn roman Hoe ik talent voor het leven kreeg vertelt hij over zijn ervaringen tijdens zijn periode als asielzoeker in Nederland en is net in het Engels verschenen als Two Blankets, Three Sheets. Zijn gedichtenbundel Koelkastlicht (2016) kreeg een VSB Poëzieprijs-nominatie. Al Galidi publiceerde in 2017 het verhalenboek Duizend-en-een-nachtmerries en in 2018 de dichtbundel Neem de titel serieus. In februari 2020 verschijnt zijn nieuwste boek Holland.

(Curaçao, 1988) is een meester op het gebied van diverse muzieksoorten. Hij beheerst vooral de ‘kuarta’ heel goed, een instrument (‘cuatro’ in het Spaans) dat afkomstig is uit Venezuela. Rhazul speelt al zes jaar kuarta. In december 2011 heeft hij zijn eerste concert gegeven om fondsen in te zamelen voor de aanschaf van een professionele kuarta en om zich verder in het spelen van dit instrument te bekwamen. Rhazul is muzikaal leider van verschillende culturele groepen. Bovendien geeft hij kuartales op de muziekschool van Curaçao. Voor zijn presentatie tijdens Krusa Laman-Writers Unlimited Curaçao op 20 april 2012, bestaat de muziekgroep van Rhazul uit de volgende leden: Rhazul Sebelon (kuarta), Rendel Rosalia (trom/percussie), Rayson Rosalia (chapi/percussie), Jovendrick Kierindongo (bas), Niata Augusta (zangeres), Silvienne Martie (zangeres), Zhyona Francisco (koorlid) i Magindra Francisca (koorlid).

(Curaçao, 1960) is een specialist in de massacommunicatie, en ook journalist en sociaal-politiek activist. Hij heeft sociologie en massacummunicatie aan de Rijksuniversiteit Utrecht gestudeerd. In de jaren ’80 en ’90 heeft hij als journalist voor verschillende geschreven en elektronische media gewerkt in Europa en het Caribisch gebied, onder andere voor de IPS International News Agency, het meest toonaangevende persbureau op het gebied van nieuws uit de Derde Wereld. Daarna heeft hij op Curaçao gewerkt als specialist en voorlichter op het gebied van onderwijs, drugspreventie, milieu en natuur. De afgelopen twee jaar was hij internationaal persvoorlichter voor de ILGA (International Lesbian, Gay, Bi, Trans and Intersex Association) in Brussel. Tegenwoordig is hij ook supervisor van de Pink Orange Alliance, een federatie die de emancipatie van seksuele diversiteit in de voormalige Nederlandse Antillen en Aruba nastreeft. Mario Kleinmoedig is medeoprichter van de Curaçaose mileu- en mensenrechtenbewegingen. Als schrijver, acteur en verhalenverteller maakte hij in de jaren ’90 deel uit van de verhalenvertelgroep Lingua Franca. In 2005 publiceerde hij het ecologische kinderboek Zum zum di Shinshon.

(1961) is op Curaçao geboren en getogen, uit vanuit St. Kitts hierheen geëmigreerde ouders. Haar vader vertelde haar graag allerlei verhalen en dat heeft bij haar de belangstelling en liefde voor het vertellen van verhalen gewekt. Als leerling op de basisschool heeft ze een imitatie van Angel Job (El Gordito de Oro) gegeven die zoveel succes had, dat haar schoolgenoten dat nu nog weten. In 1980 vertrok ze vauit Curaçao naar Nederland, waar ze tot 2000 gewoond heeft. Ze heeft diverse opleidingen gedaan, maar uiteindelijk heeft ze aan haar liefde voor theater toegegeven en is ze professioneel actrice bij ‘Jeugdtheater Citadel Groningen’ geworden. Nadat ze toch een postgraduate course in loopbaanontwikkeling had afgerond en op dat vlak werkzaam is geweest, is ze weer naar haar liefde voor theater en verhalen vertellen teruggegaan. Op Curaçao heeft ze als actrice voor jeugdtheater gewerkt. Ook pakte Sheila het vertellen van verhalen weer op en ze heeft bij diverse evenementen in het Caribisch gebied en in Amerika presentaties gegeven. In 2010 was ze de verhalenverteller voor het muziektheaterstuk Morto i Laman voor het Oerol Festival in Nederland. Ze kreeg een nominatie van UNESCO voor haar inspanningen voor het behoud van de Moedertaal Papiamentu in 2011.

(1967) kwam ter wereld in Nederland. In 2008 verscheen van haar hand Zoutrif, een hybride literair werk over het heden en verleden van Curaçao aan de hand van de geschiedenis van één plantage: Rif St. Marie. Sluis deed daarvoor archiefonderzoek, maar traceerde en sprak vooral Curaçaoënaars, van bakkers en dorpelingen tot ministers en premiers, wier families eens aan de plantage waren verbonden. Sluis werkt sinds 1997 in het Caraïbisch gebied als journalist, onder andere als voormalig correspondent voor NOS Nieuws en NRC/Handelsblad. Ze debuteerde in 2004 met De Antillen bestaan niet; De nadagen van een fictief land en in 2010, een maand na de opheffing van het Antilliaans staatsverband, kwam van haar hand Een Koloniale Speeltuin, De Antillen achter de schermen uit. Sluis studeerde af aan UC Berkeley in Media & Kolonialisme en woont en werkt in Curaçao.

(1960) is op Curaçao geboren in Stenen Koraal, een magische plek die hem het gevoel voor het belang van allerlei vormen van volkscultuur en verhalen meegegeven heeft. Na de middelbare school is hij economie gaan studeren in Puerto Rico en antropologie in Amerika. Hij kwam in contact met een onbegrensde nieuwe wereld, maar vooral met die van het Caribisch gebied, Zuid-Amerika en Afrika, en kreeg oog voor de politieke, culturele, economische en spirituele werkelijkheid van zijn regio en de wereld. In die tijd begon hij gedichten te schrijven, maar die schriften en blaadjes zijn in de vele verhuizingen verloren gegaan. In de jaren ’80 kwam hij terug naar Curaçao, en was als cultureel onderzoeker werkzaam voor de Dienst Cultuur, waar hij hoofd van werd. Daarna is hij met zijn gezin naar de Verenigde Staten verhuisd en werd mededirecteur van het John Hope Franklin Humanities Institute aan de Duke University; hij hield zich met een combinatie van academisch werk en kunst bezig. Nadien werkte hij voor de Global Medicine Education Foundation en kreeg ook daar een leidende functie. Momenteel is hij directeur van het antropologisch en archeologisch museum NAAM (National Archaeological Anthropological Memory Management) op Curaçao. Hij is altijd geïnteresseerd gebleven in healing, en verzorgt zowel individuele als groepssessies. In 2010 debuteerde hij als auteur met de dichtbundel Kolosenshi. In veel gedichten komt zijn belangstelling voor cultuur, collectieve healing, ethiek en dagelijkse volksspiritualiteit naar voren.